mijn kleine wereld

Overstap naar Wordpress

2009-02-22T11:03:00.005+01:00

Na heel wat beraad, getwijfel en ernstige overpeinzingen is het besluit gevallen: ik stap over naar Wordpress. Van de dag dat ik op blogger zit heb ik me geërgerd aan het feit dat de foto's zo klein weergegeven worden. Ik besef dat er oplossingen zijn, maar het lukt me niet om ze toe te passen. De html-codes van mijn template herschrijven is toch iets te hoog gegrepen voor mij. In mijn luttele pogingen lukte het me wel om mijn tekst breed te krijgen, maar dan verplaatste mijn zijkolom zich plots belachelijk naar beneden en de foto's bleven even klein.

Ik heb dan enkele weken geleden ook een accountje op wordpress geopend om wat aan prospectie te doen en wordpress eens te testen. Ik merkte dat er enkele nadelen zijn (zo heb ik in mijn voorkeurstemplate geen blogroll in de zijkant, want anders overlapt die mijn foto's en dat staat amateuristisch.), maar het heeft toch vooral veel voordelen.

Alerte bezoekers zullen misschien gemerkt hebben dat er op wordpress een blogje ontstond waar alleen wat foto's op verschenen. Maar het wordt al snel wat onnozel als je er verschillende blogs op na gaat houden. De inspanningen zijn de resultaten niet waard.

Er moest dus een 'knoophakking' komen. Ik verhuis.

Ik schreef hier 135 berichten op zeven maanden en leerde veel bij van jullie commentaren en de ervaringen. Ik zal dit vanzelfsprekend verderzetten bij wordpress. Ik hoop natuurlijk dat de enkelingen die mij tussen hun favorieten of bij hun blogroll hadden staan, deze adreswijziging zullen doorvoeren. Een tienduizend mensen kwamen sinds juni 2008 naar deze blog en ik vond het een fijn publiek. Ik zou het niet willen verliezen. Hopelijk verhuizen jullie dus met mij mee. Naar www.ysabje.wordpress.com... Zij die dat niet doen: ik zal jullie missen...

Een bronzen wagen op een stenen boot

2009-02-19T23:29:00.006+01:00

Op het zuid staat een wagentje met een kleur die ik persoonlijk nooit zou kiezen. Iedere keer als ik het zie moet ik aan pistache-ijs denken of aan lelijke trainingsbroeken in 'para-stof' (gecombineerd met roze streepjes). Ik word altijd een beetje misselijk van de kleur.

Maar een tijdje geleden stond het lelijke autootje zo geparkeerd dat het een nieuwe associatie bij me opriep: ik zag dat het een 'bronzen' autootje was. Sindsdien vind ik het minder lelijk. Nu doet het me denken aan de ark van Noah, maar ik weet totaal niet waarom. Misschien omdat de fontein/beelden in de volksmond ook wel 'de Stenen Bootjes' genoemd worden. Maar het blijft toch een vrije associatie...

Koudwatervrees

2009-02-18T00:23:00.004+01:00

In oostduinkerke, waar mijn schoonouders wonen, is er een openluchtzwembadje. Het zag er wat mistroostig uit...

Justitiële draak

2009-02-17T00:02:00.011+01:00

Ik woon nu enkele maanden vlakbij het nieuwe justitiepaleis - aka Vlinderpaleis... De meningen daarover zijn erg verdeeld. Sommigen vinden het mooi, anderen afschuwelijk. Ik vond het aanvankelijk wel mooi, maar ook mijn mening is verdeeld. Voor mijn werk moet ik vaak op de jeugdrechtbank zijn en iedere keer op nieuw voel ik een plaatsvervangende schaamte. De jeugdrechtbank is niet via de hoofdingang, maar een klein deurtje vlakbij de lift. De entree is dus al naar de knoppen. Je komt dan direct in een smal gangetje waar de zittingzalen zijn. Vaak is er een heftige strijd tussen ouders om het hoederrecht van de kinderen, conflicten zijn veelvoorkomend. Waarom maken ze die gang dan zo smal?!

Je ziet overal kabels lopen van de lampen aan het plafond, en op vele plekken is het kale beton. Als je bij de kabinetten van de jeugdrechters moet zijn dan heb je een zielig wachtzaaltje, met een kinderachtig knalblauw tapijt en een niet passend houten kastje met drie stukjes speelgoed. Uitzicht: dor gras tussen de twee hoofdgebouwen. Erg deprimerend. Koffie is er niet te krijgen. Nergens.

Onlangs zat ik er weer en er werd wat smalend gedaan over het gebouw door de aanwezigen in het wachtzaaltje: enkele advocaten, wat cliënten, een paar hulpverleners. Eén man hief vrolijk de handen ten hemel, draaide met zijn ogen en riep spottend: "dit is nu justitie!" En het armieterige plafond leek wel van karton (maar eigenlijk is het van beton en is de vloer van karton...). "Het Vlinderpaleis!" riep een van de advocaten, "Ik sidder op mijn benen!" Het was een grappig moment, maar het was ook wel een beetje schrijnend.

Ik zie het nu iedere dag en met de zilveren schubben vangt het veel licht. Ik vind het al lang niet meer mooi, maar vaak wel interessant. En als ik door mijn fotobestandjes scroll dan merk ik dat er toch heel wat justitiepaleisjes bijzitten. In het donker blijft het er uitzien als een draak...

Grotere foto op ysabje.wordpress.com

Engelen zijn van alle tijden...

2009-02-15T16:42:00.004+01:00

Grotere foto op ysabje.wordpress.com

Reisbaby

2009-02-15T00:32:00.007+01:00

Ik kreeg onlangs van de fotograaf Filip Van Roe de opmerking dat de foto's die ik van mijn zoontje Tadeusz op mijn blog zet vaak kwalitatief minder zijn dan de andere. Ik denk dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben. Een foto van Tadeusz is, in mijn ogen, per definitie al geslaagd.

Maar ja, enkele foto's van het kind in Rome moesten er wel gemaakt worden... Hij was er immers ook en nu is er tenminste bewijsmateriaal.

Omdat we een hotel hadden waar ze geen kinderbedjes hadden moesten we voor Tadeusz een tentje meenemen. Wij op hotel, hij in de tent.

Romeinse Srilankanen

2009-02-13T22:47:00.009+01:00

In Rome botsten we ook nog op een betoginkje van Srilankanen. Ik vermoed dat het Tamils waren die streden tegen de genocide, vermoorde kinderen en zo, maar echt zeker ben ik er niet van. Ik heb heb mijn kans gezien om een paar fotootjes te maken, maar ik blijf het toch niet evident vinden om mijn lens in iemand z'n gezicht te duwen... Update: deze foto trof ik ook nog aan tussen het reeksje en wilde ik er gauw nog aan toevoegen...

Citytrip

2009-02-12T15:15:00.013+01:00

Rome is een geweldige stad. Ik heb weer een massa foto's gemaakt. Veel klassieke gezinskiekjes, maar ik heb toch ook getracht om andere dingen te zien en vast te leggen. Ik zag heel wat vreemde en grappige dingen. Het was geen eenvoudige reis, zo met een baby het vliegtuig op. We zijn er in geslaagd om van onze vertrekdag een ware nachtmerrie te maken, maar daar vertel ik later misschien wel meer over.

De trevifontein viel me reuze mee. Ik had een groot plein met een reusachtige fontein verwacht, maar het bleek een klein pleintje te zijn met een reusachtige fontein. Het was er zowaar gezellig.

Qua verkeer is Italië het land van de kleine voertuigen. Overal scootertjes, piepkleine camionnetjes op drie wielen, autootjes, nauwelijks groter dan een fiets.

En hun zebrapaden liggen niet overal even logisch.

Engels kunnen ze niet zo goed, die Romeinen. Ze trekken hun plan wel en als toerist hebben we er weinig last van gehad. Maar aan het colloseum stond wel een kraampje waar ik me toch vragen bij stel...

We zagen de (idiote) paus ook, toevallig. Zo ver weg dat die man zit! Zien jullie 'm? Ik wilde mijn schoen er nog naar gooien, maar ik besefte tijdig dat ik weinig kans maakte om hem te raken. Misschien daarom dat ie zo ver weg zit?

Maar we zagen ook echt wel mooie dingen. Wat een stad! Wat een geschiedenis! Wat een klasse, die Italianen!

De antennes zijn mijn favoriet...

Rome

2009-02-03T22:54:00.004+01:00

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik nog in een vliegtuig stapte. Als ik het nareken blijkt de eeuwigheid maar een jaar of acht te zijn. Maar het is nog eens zover: we vliegen naar Rome. Zo'n staen mastodont is natuurlijk iets anders dan met echte pluimen vleugels naar ginder flapperen, maar het blijft indrukwekkend. Baby Tadeusz gaat mee. Zijn eerste vlucht. Hij zal er zich later niet zo veel van herinneren, maar we wilden hem toch meenemen. Kwestie van het aantal toegelaten kilo's handbagage toch vol te krijgen.

Sven en ik hebben deze korte citytrip al maanden geleden vastgelegd. We wilden oorspronkelijk met een Flairbon gaan, maar toen ik in het reisbureau vertelde dat we een baby mee wilden nemen bleek dat niet te gaan. Ze wilde wel even uitrekenen wat het zou kosten zonder de Flairbon... En wat bleek: het was goedkoper! Het scheelde maar een euro of vijf, maar toch. Als mensen denken dat de Flair altijd ongelofelijk goedkope aanbiedingen heeft, vraag toch maar even om het gewone tarief eens op te zoeken. Wij hebben voor minder geld een driepersoonskamer en we nemen een vliegtuig met een baby bij. En we gaan ook naar de mooiste stad ter wereld (naar het schijnt). Maar dat kan je met de Flair ook...

Zandmannetjes

2009-02-02T23:36:00.007+01:00

In een leven waarin slaap een kostbaar goed is, waar altijd tekorten van zijn, was de zandmannetjesweg in Oostduinkerke een straat van hoop. Zandmannen wonen inderdaad aan de kust, lijkt me. Want daar is er zand.

Hoe ze eruit zien is mij wel altijd een raadsel geweest. Ik denk aan kleine kabouterachtige wezentjes met een grote neus. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Sinds de geboorte van Tadeusz, zo'n elf maanden geleden, heb ik menigmaal overwogen om een zandmannetje in te huren om bij ons af en toe met zand te komen strooien. Dat zou toch met dienstencheques te regelen moeten zijn, niet? Een zandmannetje zou in de eerste plaats mijn zoontje wat slaapzand in de ogen mogen strooien. En goed veel ook. Dat hij het er pas tegen de ochtend uitgeslapen heeft. En dan mag er bij ook wat zand geleverd worden. Want hoe later het wordt, hoe wakkerder ik mij voel. En 's ochtends plakken mijn ogen nog dicht...

Verder passeerden we aan de kust nog een kerk. Dé kerk. Ze trekt iedere keer weer mijn aandacht en iedere keer wil ik foto's maken, maar ik deed het tot gisteren nog nooit. De kerk wordt al een beetje een obsessie. Ze is vreemd en bruin en trekt mij in al haar lelijkheid erg aan. De reusachtige Jezus die er aan de voorgevel hangt is zo buiten proportie dat het griezelig is. De eerste foto ('s nachts) is om te tonen hoe reusachtig 'onzelievenheer' wel is. In de tweede foto (overdag) lijkt het voor mij net alsof hij de klok net weggegooid heeft, of hij reikt ernaar, of hij heeft ze net losgelaten en valt nu naar beneden...

Uitgekleed

2009-01-31T11:48:00.003+01:00

Het einde van de solden.

We hebben ze helemaal uitgekleed.

En nu zijn ze kwaad...

Zurenborgermeisje

2009-01-30T22:36:00.004+01:00

Om ons aan te manen om trager te rijden. Liefst maar 30km per uur...

Cursed are all...

2009-01-28T23:28:00.006+01:00

Enkel weken geleden gingen Sven en ik kijken naar een huis dat openbaar verkocht zal worden. Het huis wordt dus op bepaalde momenten opengesteld voor publiek. Mensen lopen binnen en buiten, bekijken het pand met een kritisch oog. Soms wonen er nog mensen. En dan krijgen de toeschouwers ook een inkijk in een leven.

In dit geval was het huis nog bewoond. We moesten onze schoenen uitdoen en kregen blauwe plastieken overschoentjes.

Het was een half gerenoveerde woning, duidelijk nog niet afgewerkt. Het drama hing nog in de ruimtes.

Waarom stoppen mensen halfweg met hun mooie huis te renoveren? Waarom wordt zo'n huis openbaar verkocht? Er stonden een paar mooie meubelen, maar het leek maar de helft van wat het ooit geweest was. Je denkt direct aan een scheiding. Maar dan nog... In het huis waren de kinderen van het gezin ook aanwezig. Ze zeiden niks, ze keken de bezoekers wat verwijtend met een doffe blik aan, of helemaal niet. Eentje zat in haar kamer op bed te kleuren. Het leek alsof ze er bijna niet waren. Het leek een beetje alsof het waren spoken.

Maar het vreemdste was toch een papier dat op de eerste verdieping nabij de kinderkamers hing:

Dit gaf me een triest gevoel. Wat er gebeurd is, is een raadsel, maar er hing wel een restant van tegen de muur...

Schouderdans

2009-01-25T23:06:00.003+01:00

Zoals, vermoed ik, wel meer beginnende amateurfotograafjes soms enthousiast kunnen worden over hun experimentjes, zo werd ik van deze wel vrolijk...

Omdat ze het verdienen

2009-01-25T22:44:00.004+01:00

Ze kunnen ook mooie gezichten hebben...

Elke:

Ann:

Tussengezichten

2009-01-25T00:09:00.008+01:00

Dinsdag was het op het werk ons traditionele nieuwjaarsetentje. We trekken dan namen en kopen cadeautjes van vijf euro. Nadien gaan we dan ergens eten. Ik maak altijd een hele hoop mislukte foto's die elk jaar ook verdacht veel op die van het jaar ervoor lijken. Maar er zijn altijd wel een of twee foto's die het bijhouden waard zijn. Dit jaar leverde het een paar grappige gezichten op... Ik heb een theorie over 'tussengezichten'. Er zijn mensen die altijd slecht op foto's staan. Ze hebben net hun ogen dicht, of half dicht, of ze zien er altijd vreemd uit. Voor mij zijn dat tussengezichten; de gezichten die tussen twee gelaatsuitdrukkingen inzitten. Als je van een lach naar een frons gaat, wat zit er dan tussenin? Dat zijn die mislukte foto's. Sommige mensen hebben meer tussengezichten dan anderen. De weg van de ene uitdrukking naar de andere is bij hen langer, of qua fysionomie complexer. Ze hebben meestal pech als de camera klikt.

In foto één zie je Ann. Ann heeft veel tussengezichten, maar dit is er geen van. In foto twee zie je Elke. Dat is absoluut wél een tussengezicht. Dronken was ze immers niet...

Het was een leuk feestje en de collega's zijn super.

Suiker (voor Flies, de dappere)

2009-01-21T23:37:00.016+01:00

Al een paar jaar eet ik geen suiker meer. Ik beperk mij tot wat stropen (rijststroop e.d.) en af en toe een drupje honing. Waarom, vraagt u? Beschouw mij maar als een verslaafde. En het is niet omdat ik niet meer 'gebruik' dat ik genezen ben van mijn verslaving. Als ik suiker eet kan ik eenvoudigweg niet meer stoppen, ik ken geen mate, ik kan niet helder meer denken. Pas dagen later word ik pas terug 'wakker' en besef ik wat ik gedaan heb: ik heb me weer laten inpakken als een 'napoleonneke', ik zit wederom verstrikt in het suikerspinnenweb.

Jarenlang heb ik een soort van gecarameliseerd bestaan geleid; ik dobberde voort op een zee van suikerwater, met alle dagen een minimumdosis, liefst meer dan minder. Een bestaan zonder, dat kwam nog niet bij me op. Net zoals je nooit nadenkt over leven zonder erwtjes. Of zonder ondergoed of zo.

Ik zeg dit niet om mee te lachen, maar suiker is het geheime wapen van een doortrapte overheid die de handen ineensloeg met het gewetensloze drugskartel van Tienen. De gezondheidszorg moet draaien met kankers en tumoren, hou de mensen mak en dwaas, laat ze consumeren, steeds meer en wilder. Suiker is een zoete verleider en het geknipte product om ongemerkt een natie te drogeren.

Sinds ik stopte met suiker ben ik een ander en beter mens geworden. Maar er zijn periodes dat ik afglijd en herval in oud obsessief gedrag. De vijand heeft immers een aanlokkelijke glimlach en komt in vele mooie gestalten. Het chocolaatje bij de koffie, zo klein en onschuldig. De zonnige kleurtjes van gummibeertjes, de frisse gezonde uitstraling van het vruchtenyoughurtje, een elegant klontje suiker in de thee. En dan is het kwaad alweer geschied. Zoals gestopte rokers: één sigaret is vaak teveel.

Mensen staan er zelden bij stil, maar suiker is een sterke tegenstander. Het was pas toen ik volledig stopte (mayonaise zonder suiker, chips zonder suiker, koeken zonder suiker, enz) dat ik besefte hoe lang ze me zoetgehouden hadden. En hoe destructief dat kristallijne witte toverzand is. Toen mijn lief stopte had hij nachtmerries over taarten en gebak. Ikzelf kreeg oncontroleerbare woedeuitbarstingen als ik in een straal van tien meter van coca cola kwam. Ik had gemoord voor ijsjes.

Maar eenmaal cold turkey afgekickt van de harddrug was ik zoveel contenter! Helder, bevrijd, stabieler, evenwichtig en energiek. Het idee dat suiker energie geeft noem ik een misvatting: je wordt er vooral moe van.

Een kleine anekdote: Na ettelijke maanden suikervrij geweest te zijn, gingen we op bezoek bij mijn bomma. Zij had natuurlijk allerlei zoetigheden bereid (zelfgemaakte rijstpap, fruit op siroop, koekjes bij de koffie, je kent het wel). Ik kon het haar niet aandoen om suikergoed te weigeren dus ik at ervan... Op de terugweg in de auto vreesde ik voor een aanhouding. Ik kon het voertuig met veel moeite recht op de baan houden. Het was alsof ik multipromille-dronken was. Ik voelde bovendien ook totale onverschilligheid. Ik had willen gaan zigzaggen op de middenlijn. Dat maar om aan te tonen...

Ik was de afgelopen maanden weer uitgeschoven. Iemand die trakteerde op het werk, het duivelse chocolaatje bij de koffie. De neergang gaat zo snel. Maar ik heb me herpakt en ik ben weer gelukkig. Weg met de plakkerigheid! Weg met het vergif!

Kleine toevoeging: mijn baby Tadeusz krijgt natuurlijk geen suiker (Sven lacht vaak dat Tadeusz mag drinken en roken zoveel hij wil en ook vanaf de leeftijd dat hij wil, maar suiker zal hij pas proeven als hij achttien is...). Nu ging ik onlangs op zoek naar babykoekjes voor hem. Geloof het of niet: in de delhaize was geen pak babykoek te vinden zonder suiker.

Beetje griezel

2009-01-20T09:11:00.003+01:00

Het circus van op de gedempte zuiderdokken...

Toch een beetje griezelig soms...

Zondag

2009-01-19T00:28:00.005+01:00

Tadeusz heeft een valling. 's Nachts slapen doet hij niet echt. Vooral hoesten en wenen. Onze zondag speelde zich bijgevolg nogal suffig binnenshuis af. Voornamelijk toch. Ik heb drie keer afgewassen vandaag. Twee wasmachines gedraaid. Speelgoed van Tadeusz een keer of driehonderd opgeraapt van de grond. Twee keer gekookt. Een keer de vloer rond de kinderstoel van Tadeusz met een sponsje geschrobt. Vaststelling van de dag: rijstkoek in combinatie met babyspeeksel wordt een soort supercement. Tadeusz kakte tweemaal het verzorgingskussen onder toen ik met mijn ogen knipperde. Zo'n zondag was het dus.

Nachtlicht

2009-01-17T11:54:00.006+01:00

Sven is een roker. Hij is weliswaar op latere leeftijd begonnen, maar dat maakt hem niet minder een roker (hij begon pas op zijn dertigste. Het leek hem wel iets, dus is hij gaan roken). Ikzelf heb (praktisch) heel mijn leven gerookt en ben wonder boven wonder twee jaar geleden gestopt. Op 20 januari.

Maar Sven rookt dus nog steeds en hij doet dat buiten. We hebben afgesproken dat er niet meer in huis gerookt wordt. Sven staat dus regelmatig met een slaapkop in de regen. Of op zijn sloefen in de kou. Dit lijkt een nadeel, maar soms heeft het ook wel voordelen. Je bent even buiten, je apprecieert de binnenkant van het huis weer meer, je ziet de dingen die er buiten zijn. Zo ontdekte Sven dat het bij ons zelden echt nacht is. We wonen vrij dicht bij het justitiepaleis en dat is 's nachts heftig verlicht. Soms lijkt het wel gewoon een bewolkte dag, midden in de nacht. Het heeft iets bevreemdends, iets griezeligs, iets nucleairs. Maar soms is het de moeite waard om mijn fototoestel er eens bij te nemen.

Huisdier

2009-01-14T23:41:00.003+01:00

Ieder zijn huisdier.

Een ster van een baby

2009-01-12T22:39:00.007+01:00

In het weekend is Tadeusz altijd mijn ster. Fonkelend en stralend. Vaak wel met de stront tot achter zijn oren, maar dat maakt hem er niet minder geliefd op. Hij is mijn kleien modelletje en in feite een van de hoofdredenen waarom ik mijn Canon 450D gekocht heb. Van een tof kind wil ik toffe foto's... Dus: Tadeusz in ons nieuwe huis. Net nadat hij met zijn gezicht tegen de grond is gevallen. Zijn kaak ziet er nog rood van. En zeldzaam: het fantastisch lief Sventikov staat er ook bij op. Het is omdat hij er enigszins onherkenbaar op staat dat ik de toelating tot publicatie kreeg...

Tadeusz in de Café Camu. De antialcoholcampagne aan het belichamen. Het donkere vlekje op zijn kaak is van het vallen. Leren lopen kan gevaarlijk zijn...

Zotte solden!

2009-01-12T00:50:00.006+01:00

Vorige zaterdag ben ik, tegen alle advies in, naar de eerste dag van de solden geweest. Het was, zoals voorspeld, een dag van waanzin. Uitzinnige vrouwen die schuimbekkend rukten aan onbenullige stukjes textiel. Bergen wanordelijke stofgoed met woelende mensen erin, half stikkend en met rode ogen. Personeel dat met apathische blik en opgelijmde glimlach een hele dag opvouwden, steeds hetzelfde truitje. Mensen die uitschuiven over rondslingerende stukjes stof en vertrappelde kindjes aan de koopjesdozen. En dan de pashokjes. Zwijg me over die pashokjes. Daar aanschuiven is iets onbegrijpelijks, vind ik. Honderd man voor je, allemaal dertig kledingstukken op hun arm, zes pashokjes. Als je eindelijk zo'n ontieglijk belachelijk hok krijgt, dan blijkt alles te klein, of gewoon lelijk, en in spiegel van de ene winkel ben je een zeekoe, in de andere heb je zo'n lange benen dat je je afvraagt: waarom was ik ook al weer geen fotomodel? En als je dan uit zo'n pashokje komt en je hebt iets dat het kopen waard is, kan je opnieuw gaan aanschuiven, weer in een rij van honderd man...

Ik pas wel in de winkel. Ik zoek mij een klein hoekje en ik een beetje disceet schuifelen en er is niemand die iets merkt. Veel eenvoudiger. En bij de mannenafdeling is het meestal lekker rustig. Die zijn zo zot niet.

Ik heb natuurlijk niks gevonden die zaterdag. Ik ben er niet voor gemaakt. Ik spotte deze man wel in de huidevetterstraat. Bij het in de rapte en voorbijvliegen snel maken van deze foto vroeg ik me nog af of het een blogger was of een journalist. Als je goed kijkt zie je achter de vrouw met de zwarte jas links een stukje van het wiel van de buggy van Tadeusz. En Sven, mijn fantastisch lief, daar krijg je enkel een stukje bruine jas van te zien. En nadien zag ik op dat op de foto ook een klein rood puntje te zien was ter hoogte van de standaard boekhandel (zie onder de zwarte pijl). Dat was Saartje (villa delfia). Daar had ik mee afgesproken. Bleek dat ze die dag een rode muts op had...

We zijn dan maar koffie gaan drinken.

Sneeuw

2009-01-10T22:54:00.007+01:00

Ik had in feite niet meer verwacht dat ik sneeuwfoto's zou gaan maken dit jaar. Op heel wat blogs verschijnen allerlei prachtige sneeuwfoto's en ik kon dat onmogelijk overtreffen of zelfs maar benaderen. Maar vandaag botste ik toevallig op het kerkhof in Merksem. Ik was er nog nooit geweest, en het was door de sneeuw dat het mijn aandacht vroeg. Ik was volledig betoverd door de schoonheid. De bomen leken net bergen, de sneeuw kraakte vers onder mijn voeten, er was zelfs onbewandelde sneeuw, de standbeelden stonden in schoonheid te zwijgen. Ik vond het prachtig. Ik kon niet anders dan foto's (proberen) maken. Maar een fototoestel in de handen van een kneusje: het is altijd maar een flauw afkookseltje van de werkelijkheid.

Het viel me overigens op dat de figuren witte armen hebben. Dit is niet van de sneeuw. Het lijkt wel verf of zo. Toch een beetje vreemd, niet?

De Ruimte

2009-01-07T00:45:00.019+01:00

Sinds vandaag moet er terug gewerkt worden. Echt gewerkt. Werken voor een baas dus. Niet het vrolijk creatief gepruts, maar het echte travakken. Het is wel een beetje jammer, maar ik overleef het wel...

Vorige week zat ik ergens op café. Deze man was er ook. Het was er erg donker, iso verkeerd, veel ruis, en ik heb de foto veel te snel moeten maken. Tegen dat ik mijn fototoestel vasthad was hij al klaar met zijn pose en zijn uitleg. Ik stoor me wat aan het kadertje achter zijn hoofd. Je zou wel bijna denken dat hij zelf ook uit de ruimte komt...

De eerste ochtend van het jaar...

2009-01-04T14:15:00.009+01:00

Ik ben nooit echt een fervent nieuwjaarsvierder geweest. Ik heb menig jaar aan de scheldekaaien naar het vuurwerk gekeken, maar vaak met heel wat bedenkingen: wat doe ik hier eigenlijk? Het is koud. Het is veel te druk. En dat vuurwerk. Tja...

Vuurwerk is niet meer hetzelfde als vroeger. Ik zeg niet dat het vroeger beter was, maar als kind kon ik er in verdwijnen en dat kan ik nu niet meer.

Ik herinner me vaag dat er in Antwerpen ooit een Spaans schip aan de kaaien lag. Ik weet niet meer waarom, maar toen het vertrok gaf het een groot vuurwerk. Ik was een jaar of vijf en ik stond met mijn moeder op de kaaien. Het was zo verbluffend dat ik er bijna bang van werd. De hele hemel zat vol vuur en ik zag sommige mensen geschokt onder de hangars gaan staan. Want ik denk dat het ook voor volwassenen zo indrukwekkend was dat ze er een beetje bang van werden. Het vuurwerk was overal; de hemel viel op ons hoofd. Mijn moeder kreeg een sintel in haar gezicht waardoor ze een tijdje met een brandwondje op haar kaak rondliep.

Zo is het dus niet meer. Ik heb ooit een paniekaanval gehad in de drukte. Ik zag het einde van de massa niet meer. Het was een massa volk die voortkroop als een reusachtig insect en ik zat er midden in, ik kreeg geen lucht meer en overal werden rotjes afgestoken, werd er met flessen gegooid en geroepen. En het vuurwerk trok op niks.

Nee, voor mij geen kaaivuurwerk meer. Ik besloot dit jaar vroeg te gaan slapen (met een baby in huis kan je ook moeilijk tot stukken in de nacht op de lappen gaan). Ik drink ook geen alcohol, dus een kater hoefde ik ook niet te vrezen. Ik ben vroeg opgestaan en ben een wandeling gaan maken met mijn fototoestel. Het was erg koud. De stad was om negen uur 's morgens al bijna helemaal opgekuist door de stadsdiensten. Maar hier en daar vond ik toch nog wat restanten van de feestelijkheden...

Gered

2009-01-03T01:46:00.008+01:00

Op oudejaarsavond hadden we ons danig misrekend qua eten. Naar mijn gevoel gingen alle winkels weer veel te vroeg dicht. Ik kon in een veel te drukke delhaize nog wel wat slappe groentjes meescharen voor kleine baby Tadeusz, maar voor onszelf was er geen inspiratie en geen tijd meer. Alle dagen eten maken is voor ons nooit echt evident geweest. Sven en ik zijn van het type mens dat in de loop van de dag vanop het werk even met elkaar belt en vraagt: "Wat gaan we vandaag eten, schat? Gaat gij naar de winkel of ik? En wat halen we dan?" Knettergek worden we er soms van. Plannen lukt ons eenvoudigweg niet... Iedere dag opnieuw die cinema.

Er zat op oudejaarsavond niks anders op dan snel nog langs de Particolare (de redder in nood) te vliegen en daar nog iets kant en klaar op te halen. We waren gered.

De vader van Olivier - de eigenaar - is altijd erg enthousiast als hij Tadeusz ziet. Het leverde deze beelden op. Het is een wat vreemde man, met een vreemd tempo van bewegen en een fotogenieke kop. Wat me vooral aan hem opvalt dat hij erg lief is...

Rechtvaardige symmetrie

2009-01-01T23:58:00.005+01:00

Het nieuwe justitiepaleis (of vlinderpaleis) in Antwerpen op oudejaarsavond... Foto gemaakt van aan de trap naar de hoofdingang.

2009

2009-01-01T01:15:00.002+01:00

Vuurwerk bij ons in de straat...

Terugblik op verworven kennis

2008-12-30T23:06:00.011+01:00

Het klassieke terugblikken op het einde van een jaar. Het is voorspelbaar, typisch menselijk. Als ik terugkijk op 2008 dan zal het voor altijd het jaar van Tadeusz zijn. Het jaar dat mijn zoontje geboren is. Maar ook het jaar van de naaimachine, van de verhuis naar het zuid. Ik heb dit jaar veel bijgeleerd, veel om te onthouden. Mijn hoogtepunten/terugblikkingen/lessen:

Over bevallen:

- Bevallen doet inderdaad zoveel pijn als ze zeggen. En als ze beweren dat je het direct vergeet van zodra je je kind in de armen krijgt: geloof ze niet. Het is niet waar. Je vergeet het niet.

- Het is erg vreemd om een levend brokje uit je schoot te zien vallen.

- Een van de grote taboes in deze samenleving over bevallen: aambeien/het speen. Ze zwijgen er vaak over, maar dat wil niet zeggen dat het niet bestaat. Voor mij zit dat qua pijn in hetzelfde lijstje als bevallen. Pure horror. Serieus.

Over kinderen:

- Leven zonder slaap is mogelijk.

- Je eigen kind is altijd het mooiste. Ook objectief gezien.

- Potjesvoeding smaakt walgelijk.

- Snot uit zo'n klein neusje prutsen is een helse klus.

En verder:

- Verhuizen met een verhuisfirma is leuker dan eigenhandig. Zeker als er mannen bijzitten.

- Vloerverwarming is tof.

- Tv sucks.

- Naaien met een stikmachine is moeilijk maar ook wel heel plezant. Van naaien is speldjes steken, patronen overnemen en stof knippen het moeilijkst, vind ik.

- Bloggen werkt inspiratieverhogend.

Dat 2009 een mooi jaar moge worden...

Negen maanden

2008-12-30T22:49:00.006+01:00

In de negen maanden dat Tadeusz hier op aarde is heb ik al een berg filmpjes van hem gemaakt. Maar zo, los van elkaar, stellen die filmpjes bijzonder weinig voor. Ze zijn om te beginnen al van slechte kwaliteit (ik kan met mijn klein 'kodakske' toevallig ook een beetje filmen) en het is moeilijk om de typische babyfilmbeelden in een originele vorm te krijgen. Ik zit dan bovendien ook nog als een debiel te knoeien op het nog veel debielere microsoft moviemaker, een basisprogrammaatje dat gebruiksvriendelijk is, maar al tilt slaat bij drie verschillende beelden op de tijdslijn. Gelukkig hebben we binnenkort een operatieve mac in huis en daarmee zou film bewerken toch een ietsiepietsie beter moeten kunnen gaan. Ik ben benieuwd... Maar in afwachting, geen kunst dus, maar gewoon banaal: Tadeusz in zijn eerste negen maanden. Ik ben natuurlijk een moeder hé, en die heeft niet veel nodig om de kunst in het kind te zien.

Lelijk boompje

2008-12-29T01:19:00.002+01:00

Ik trof vanmiddag deze kerstboom aan in een café in de buurt. Ik vond dat hij in aanmerking kwam voor de prijs voor de lelijkste kerstboom. En zijn scheve punt maakt het af.

Beeldbuiseffect

2008-12-29T00:25:00.007+01:00

Tv kijken is een kunst. Ik beheers die kunst niet. Wij hebben al jaren geen kabelaansluiting meer. Eenmaal dat het glazen monster opstaat word je erin meegesleurd, vreet het alle overschietende tijd gewoon op, en het laat mij meestal achter met een leeg, lelijk gevoel van zinloosheid. Wij huren regelmatig een film. Een film heeft tenminste een duidelijk begin en een einde en heel soms nog een menuutje met wat extra's, maar de tijd van de dvd is beperkt. Je verliest er nooit een volledige avond mee.

Maar door de verhuis zitten we nu wel ongewild gevangen aan de beeldbuis. De kabelaanlsuiting van de vorige bewoners is nog niet afgesloten. En dus kijken we tv. Het lukt allemaal nog redelijk goed. Er zijn avonden dat we de tv niet opzetten, of pas om 23.00u en dan is de schade nog overzichtelijk. Maar er zijn ook dagen dat ik van het ene duffe programma in het andere rol, van een slechte halve film in een slechte reclame die ik al vijftig keer zag, en dat gaat maar door en door en door.

Er valt me ook iets op. Een tv-kijkend mens kijkt naar anderen en dat worden dan al gauw bv's. Het fenomeen bv is toch iets erg vreemd. Ik las bij pietel een post over Thomas en Siska, glazenhuismensen of zoiets, ik ken ze niet. Hij had ze gezien in de delhaize en was daar redelijk enthousiast over geworden. Ik begrijp het fenomeen wel, maar het is toch wel bizar. Omdat iemand op het scherm verschijnt wordt hij plotseling interessant. Mijn schoonmoeder woonde een tijdje geleden nog op het Zuid, en blijkbaar niet zo ver van meneer Marcel Vanthilt, want we hoorden regelmatig een spectaculair verhaal over Marcel. Dat hij was gaan wandelen met zijn hond. Dat hij in de richting van den Hopper was gelopen. Dat hij een uur later was teruggekomen. En over zijn bloembakken. Alle bewegingen van Marcel worden door heel wat buurtbewoners opgetekend, vermoed ik.

Als ik enige bekendheid zou hebben dan betekent dat dat vrouwen meer naar mijn gat zullen kijken om er hun eigen gat aan af te meten. Ik zou gekeurd worden op de dikte van mijn borsten (en daar hebben jullie toch al enig idee van), op de kleur van mijn jeans, op het precieze aantal van mijn grijze haren, enz. Slecht gezind buitenshuis? Dat zou mijn imago drastisch kunnen aantasten... Ik moet er niet aan denken.

En hoe komt dat allemaal? Door die tv. Heel simpel. De tv maakt dat we wildvreemden plots interessant gaan vinden. Het gewicht van ons eigen leven is - in verhouding met dat van de bv's - altijd minder. En als we naast een bv staan dan zal hun glans een beetje op ons afstralen. Of zo.

Behalve een tijdverslindend ding, bovendien foeilelijk, is een tv ook een soort 'ontwaarder' van de creativiteit en zelfwaarde. Er zijn mensen die het apparaat wel de baas kunnen, maar ik kan het niet en het hoeft voor mij ook niet. Ik lees wel een krant voor het nieuws, ik huur een filmpje, ik leen wel eens een serie van een vriend of iemand neemt een documentaire voor me op. En voor de rest interesseert het me niet of Marcel Vanthilt nu nieuwe schoenen heeft, of Andrea Croonenberghs volle melk drinkt of halfvolle, of dat Jean Blaute over zijn nestel is gestruikeld. En ik kies zelf hoe ik mijn vrije tijd invul. Ik heb de tv er niet voor nodig. Hopelijk hou ik het vol tot de kabelmaatschappij de kabel komt afsluiten.

Kerstmis

2008-12-26T22:21:00.006+01:00

Kerst, dat wordt bij ons niet echt gevierd. We gaan wel eten bij mijn moeder, maar dat is het dan wel. En we gaan wel vaker bij mijn moeder eten, dus speciaal is dat niet. Geen schoonouders, geen neven en nichten, tantes of nonkels. Wij hebben gewoon een vrije dag. Ook dit jaar was het eenvoudig.

Mijn moeder had het plan om mijn fantastisch lief, Sven, eens in te pakken met het schaken. Een misvatting. Sven pak je niet zomaar even in als in een gezelschapsspelletje. Veel gesteun en gezucht van harentwege. Een beetje gemopper en gejammer. En echt lang duurde het niet. Maar het was wel gezellig.

Hoefgetrappel

2008-12-23T00:04:00.009+01:00

Ik woon nu op hét Zuid. Daar is het Museum voor Schone Kunsten. Ik vind het een geweldig gebouw, maar het zijn vooral de paardjes die mij altijd het meest bevallen.

Vroeger hingen er aan de vlaggenmasten ook echt touwen (ik weet niet of dat nu nog zo is), en als het waaide dan klapperden de touwen tegen de vlaggenmasten. Ik heb ooit een lief gehad en die dacht in zijn kindertijd dat dat geluid het getrappel was van de paardjes die bovenop het museum stonden. Ik heb dat altijd een erg poëtische gedachte gevonden en als ik dat geluid nu hoor, dan is dat voor mij het hoefgetrappel van de paardjes. Wat anders?

Ze hadden het vandaag in een speciaal geel licht gehuld. Ik weet niet voor welke reden. Ik had mijn (nieuwe) statief natuurlijk niet bij...

Het kleurverschil onstond doordat ik met mijn witbalans heb zitten spelen. Dat geeft speciale effecten. Bij de bovenste foto stond de witbalans op neonlicht...

Bloggers

2008-12-22T00:17:00.011+01:00

Als ik door de stad loop zie ik tegenwoordig heel wat mensen met fototoestellen. Zo van die zwarte bakjes, die groter zijn dan de banale speelgoeddigitaaltjes. Ik vraag me dan telkens af: zou het een blogger zijn? En wie zou het dan zijn? Van sommigen heb ik al foto's gezien, maar dat betekent niet dat ik hun gezichten zal herkennen. En wat dan nog? Loop ik dan op persoon x af, vrolijk brullend: "heey, beste Caro!" of "Dipfico!" ofzo. En dan? "Hier is ysabje van 'mijn kleine wereld'?"

Maar vorig weekend was ik aan de zee en nadien reageerde s.goovy (Steven Goovaerts) op mijn post dat hij er ook was. Niet dat ik mert iedere blogger per se wil bonden of rare dingen bespreken, maar het zou toch leuk kunnen zijn moesten ik sommigen kunnen herkennen. Dan zou er een geheimzinnige knipoog kunnen zijn, een fijne glimlach of een onopvallend knikje. En dan zou ik nadien naar hun blog surfen en dan zou ik de resulaten kunnen zien...

Een pin, of een pluimpje in de hoed, een geschilderde B op het voorhoofd, eender wat. Het zou een geheim merkteken zijn, iets dat alleen insiders kennen. Misschien moet ik er eens diep over nadenken en een ontwerp insturen naar een of andere sympathieke blogcommissie. Als die zou bestaan...

Campo

2008-12-22T00:11:00.004+01:00

Op de dag van de verhuis maakte ik ook de laatste foto's van het oude huis. Het nieuwe huis moet nog in beeld gebracht worden. Maar zo ver zijn we nog niet. Het is nog teveel chaos. En binnen, toen de zon heel even tevoorschijn kwam...

zebra

2008-12-20T00:25:00.002+01:00

Ik was onlangs in de bibliotheek Permeke op het de coninckplein. En er liepen zebra's in de tuin!

Mijn oogappel

2008-12-17T00:15:00.002+01:00

Omdat het zo lang geleden is dat hij hier nog eens figureerde. Omdat hij zo lief kan zijn. Omdat zijn schattigheid zijn gehuil kan overstemmen.

Verboden te parkeren

2008-12-16T08:54:00.005+01:00

Het heeft wel iets, vind ik. Het is een raar zicht, zo'n groot geschilderd verkeersbord. Een beetje grappig ook, want er valt totaal niet te parkeren omdat er overal paaltjes staan.

Het is trouwens een vluchtweg naar/van de nieuwe stadstunnel in de buurt...

Ontspanning in Nieuwpoort-Bad

2008-12-14T23:56:00.010+01:00

Ondanks alle onuitgepakte dozen, de alomvattende chaos in het nieuwe huis, de ongestructureerdheid van het tastbare leven, zijn Sven en ik toch naar zee gegaan dit weekend. Het was redelijk onmogelijk om nee te zeggen tegen mijn schoonouders. Sven was immers jarig. En als ze hun kleinzoon Tadeusz dan kunnen zien zijn ze helemaal gelukkig.

Het huis moest dus maar wachten (ik pieker ondertussen wel voort: die kleerkast kan daar en dan kunnen onze badhanddoeken daar. We moeten nog dozen gaan kopen om die en die prullen in op te bergen, ik vind dat de salontafel niet meer passen in het geheel enzenzenz.) Oostduinkerke is heel ver weg van Antwerpen en dan lijken de problemen ook wat verder weg. Ik heb dus maar geprobeerd om onbezorgd fotootjes te maken toen we gingen wandelen in Nieuwpoort. Ik vond het leuk.

Ik denk niet dat er ook maar eentje scherp is, maar het was zo leuk om ze bezig te zien. Zo vrij en zo brutaal die beesten... de mensen die ze lokten waren door het dolle heen. Genieten, zo'n ontmoeting met het 'wilde'. Ik ben al menig hond dankbaar geweest. Ze helpen me om mensen te durven fotograferen. Een baasje is meestal bereid om zijn hond op de foto te laten zetten. En zo overwin ik mijn angst soms. Ik was niet de enige met een fototoestel daar. Sommigen komen met het grof geschut. Het statief over de schouder. En daaraanvast... Op het einde van de pier staat het vol met stoere vissers. Ze halen maar kleine visjes op, en ze nemen soms minder stoere houdingen aan. Een soort vogeltjesdans lijkt het wel. Maar hij zoekt gewoon zijn stoere lucifers, denk ik... Op de pier hebben mensen de dopjes van hun frisdrankflesjes over de nagels van het hout gedwud. Het geeft een kleurrijk zicht.

Rush

2008-12-11T00:04:00.003+01:00

Er is iets mis met mij. Hoe later het wordt op een dag, hoe minder zin ik heb om te slapen. Zo is het altijd. Hoe moe ik ook ben. Ik heb de beste invallen na twaalf uur 's nachts. En iedere dag opnieuw neem ik mij voor om vroeg te gaan slapen. Ik verlang de hele dag naar slaap. Tot de avond valt. En dan ebt dat verlangen weg. Dan zie ik de onbeperkte mogelijkheden van de nacht.

Een gelijkaardig fenomeen doet zich ook voor op het werk. Ik werk een hele dag rustig door, ik heb werk genoeg. Maar in de laatste twee uurtjes van de dag begin ik nog een paar verslagen, poppen hyperbelangrijke to-do-lijstjes in mijn hoofd op en moét ik nog twaalf noodzakelijke telefoons doen. Bovendien voel ik op zo'n moment ook de drang en het enthousiasme om het effectief uit te voeren. Ik werk bijna altijd langer dan ik gepland had.

Als ik op een vrije dag alleen maar naar de ziekenkas moet en waspoeder wil kopen dan is er een grote kans dat het een fiasco wordt. Geen waspoeder bijvoorbeeld. Maar als ik op het werk wat vroeger stop om pakweg half vier, ga ik nog naar de ziekenkas, naar de slager voor vlees, naar de bioshop voor biogroenten, breng ik de boeken nog binnen in de bib (én neem ik ineens nog wat nieuwe mee), haal ik de kleine van de crèche én ga ik tanken in het goedkoopste naftstation in de provincie.

Je zou kunnen beweren dat ik best presteer onder druk, dat ik stress nodig heb. Maar het heeft vermoedelijk vooral met de uitdaging van de tijdsdruk te maken. Het kan een kick geven als ik nog zestien dingen gedaan kan krijgen terwijl een normaal mens twijfelt of hij tijd heeft voor twee. Maar daar houdt de pret dan wel op. Het is verschrikkelijk vermoeiend. En waarom begin ik er niet gewoon vroeger mee? Blijkbaar ben ik het productiefst als ik geen tijd heb. Als mijn tijd op is, dan heb ik de beste ideeën en doe ik het meest. Ik ben eens benieuwd wat ik allemaal nog zal doen als ik op mijn sterfbed lig...

Ik had nu toch liefst in mijn bed gelegen precies. En morgenvroeg waarschijnlijk nog veel liever. Verdorie.

Particolare

2008-12-10T23:24:00.007+01:00

Ik woon nu dus op het Zuid. Ik ben niet echt een fan van het Antwerpse Zuid, maar goed, 't is dicht bij de crèche en als tijdelijke uitvalsbasis is het wel oké. Ik neem de opgeblazen 'trendynessigheid' er dan maar bij.

Ik ben wel erg blij met de Particolare in mijn nabijheid. Particolare is een klein eetzaakje met Italiaanse gerechten. Veel authentieke pasta (ze hebben een stukje Italië in hun keuken staan), lekkere koffie, en een vriendelijk ontvangst. Als ik geen zin heb om te koken haal ik daar iets op. Als ik zin heb in een lekker gegrild Italiaans broodje 's middags, weet ik mijn weg ook wel te vinden. Een aanrader voor mensen uit de buurt die gewoon lekker willen eten voor een betaalbare prijs bij fijne mensen.

Update: misschien nog wel even vermelden waar het is! Kasteelstraat 57, 2000 Antwerpen, op het pleintje aan de leien...

Brons

2008-12-09T01:26:00.002+01:00

Gisteren stond er (in mijn nieuwe buurt) een standbeeld op de stoep. Het drentelde wat verloren rond, deed heel gewoon. Alsof het ergens op stond te wachten...

Het leven is verplaatst

2008-12-08T15:41:00.007+01:00

Het heeft eventjes geduurd, maar ik ben terug. De verhuis heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Zo gaat dat meestal met verhuizen. Van de ene doos in de andere tuimelen, vloeken omdat ik mijn tandenborstel wel gevonden heb, maar de tandpasta niet (waarom steken die niet in dezelfde doos?!). De keukenhanddoeken wel weten zitten, maar ze zitten in de doos daar achter die stapel andere dozen. In de nieuwe kleerkast steeds de verkeerde deur opendoen en alle dagen opnieuw op zoek naar mijn onderbroeken.

Bovendien haalt zo'n verhuis de verschillen in karakters wel wat naar boven. Ik ben iemand die nogal heftig te werk gaat. Snel, efficiënt, eerst de grote delen op hun plaats, nadien zullen we de details wel invullen. Mijn lief Sven is totaal anders. Die wil alles ineens op de juiste plek en nadien niks meer moeten verzetten. Hij beschouwt de verhuis ook als een mogelijkheid om alles eens proper op te kuisen. Sven is traag, grondig en geduldig. Een andere werkwijze dus. Ik voel mij dan makkelijk afgeremd door al die details, en hij voelt zich opgejaagd. Na wat puzzelen aan een planning komen we er wel uit en slagen we erin om onze karakters ten goede aan te wenden en gebruik te maken van ieders kwaliteiten, maar eenvoudig is dat niet...

En dan is daar nog het lege huis. Nu leeg, verlaten en donker. Zo blij dat het leeg geraakt is! Het heeft iets triest nu. Zo hol. Ons leven is er gepasseerd en doorgegaan. Nu is het er weg.

Ik ben blij dat ik terugben. Ik heb er weer zin in!

Pruts

2008-11-25T23:31:00.011+01:00

Omdat ik eigenlijk totaal geen tijd heb om me bezig te houden met schrijven is het hier de laatste tijd eventjes (!) wat stiller.

Alles geraakt hier zo stilaan wat ingepakt, niks ligt nog op z'n plaats, vergeten spullen krijgen weer een tweede (of twaalfde) bestaan, en weggooien voelt soms bevrijdend. Een kartonnen doos is nu op z'n waardevolst... Verhuizen is een hele klus, maar zeker niet altijd zo zwaar als beweerd wordt. Ik kan er ook wel van genieten. Het geeft met een opgeruimd gevoel, een mogelijkheid om weer te onthechten van het materiële. En op andere momenten is verhuizen net een 'hechten' aan het verleden, een prettig herinneren, een soort van mijmeren. Maar dan met het vizier wel naar de toekomst. Er komt een nieuwe fase, een verse plek voor verse belevenissen.

En die ene dag dat ik me in het zweet werk, dat ik dozen hef, en mijn spieren aan het werk zet, dat kan zeker geen kwaad. Ik hou overigens ook wel van kan- deze-kast-door-deze-traphal-vraagstukken. Ja, ik weet het wel te appreciëren zo'n verhuis.

Maar enfin. Ik heb dus weinig tijd en omdat we volgende week verhuizen zal wel nóg stiller worden. Misschien post ik hier en daar een kleinigheid, wat onnozele prutsen. Zoals dit bijvoorbeeld:

In de naailes ontdekte ik vorige week een leuk voorwerpje. Ik had er nooit bij stilgestaan dat iemand zoiets echt zou maken, dat iemand zich daarmee zou bezighouden. Maar toch; het bestaat en ze hebben er zelfs een handvatje op gemonteerd. Schattig toch. En die uit de les zijn zo lekker gebruikt en versleten.

Hopelijk weten jullie waarvoor ze dienen...

Pleegouders gezocht!

2008-11-23T01:28:00.010+01:00

Al maanden waren wij op het werk bezig met de voorbereidingen voor afgelopen vrijdag. Ik werk op een dienst voor pleegzorg (Bowa). Wij proberen kinderen zonder huis (omdat hun ouders bijvoorbeeld niet voor hen kunnen of willen zorgen) een tijdelijk onderdak te geven. Maar er is een schrijnend tekort aan pleegouders en daarom heeft Pleegzorg Vlaanderen een samenwerkingsverbandje uitgewerkt met Randstad om een heuse sensibiliseringscampagne in heel Vlaanderen op te starten.

Wij waren vrijdag in Antwerpen de uitvoerders. We hebben een hele dag op de meir gestaan met mandjes vol folders en pralines om mensen aan te spreken over pleegzorg. Het was koud en winderig, maar we hebben stand gehouden. Heel wat mensen denken dat pleegzorg iets met verpleging te maken heeft. Er zijn mensen die denken dat je - om pleegouder te worden - niet voltijds mag werken, of geen eigen kinderen mag hebben, of dat je niet gelovig mag zijn. En wij hebben dan maar uitgelegd dat vrijwel iedereen in principe in aanmerking kan komen om pleegouder te worden.

Ik denk dat het succes helaas beperkt was, en we hebben zeker niet alle misvattingen uit de wereld geholpen, maar we hebben kranig ons best gedaan...

Op de middag was er een persconferentie (met 1 hele journalist!) waar onze gouverneur kwam spreken en ook wat pleegouders en zo. Denk er eens over na of je geen pleegouder wil worden!

Ik heb een hele dag foto's gemaakt. Ik heb nadien een heleboel foto's bewerkt, maar ik zie al lang niet meer wat goed is en wat niet. Soms heb ik de neiging om te gaan overbewerken, en dan doe ik, volgens mij, meer kwaad dan goed. Maar ik zie het echt niet meer. Er zit op sommige foto's ook wel wat ruis, maar dat stoort me eigenlijk niet zo.

Enfin, hieronder toch enkele impressies van onze pleegzorgdag..

update: in het persbericht is blijkbaar een foutje gekropen want er staat dat de medewerkers van Randstad pralines en folders op straat hebben uitgedeeld... Niet dus hé! Dat waren wij! Medewerkers van diensten voor pleegzorg!

Binnenhuisinrichting...

2008-11-18T21:33:00.006+01:00

Nu we verhuizen naar een huurwoning kunnen we eindelijk ook op zoek gaan naar een leuke huis om te kopen. Sven en ik gaan zo regelmatig eens kijken naar huisjes die openbaar verkocht worden. Soms zie je dan de gekste dingen... Ik kon het niet laten dit even te fotograferen. Het is een tijd chique en mode geweest om je huis zo in te richten, maar ik was die tijd toch even vergeten. Tapijt in de badkamer. Als je het mij vraagt: hoe komen ze erbij?!

(Bij de foto's is wel iets misgelopen met het perspectief)

Turrelurre lut

2008-11-18T21:05:00.006+01:00

Het is weer een week geleden dat ik nog iets van mij liet horen op deze blog. Tijd vliegt. Ieder vrij moment steken we ons leven in kartonnen dozen (en soms plastieken, want Sven wil alles graag in plastieken dozen), of zetten we een dvd op om ons te verdrinken in de diepte van het scherm. Fotografie of blogschrijverij is er niet echt bij. Zo'n baby (ver)eist bovendien ook heel wat aandacht en organisatie.

De babyfoon ligt nu naast me. Tadeusz - vandaag acht maanden geworden - zeurt al uren de oren van mijn kop. Ik word er turrelut van. Waar haalt dat kind in hemelsnaam al die energie vandaan? We geven hem nu al bijna tien dagen vooral rijst. Zou het daar iets mee te maken hebben?

Al goed dat hij zo schattig is...

Prullen en prutsen

2008-11-11T13:51:00.006+01:00

Onze verhuis maakt dat alles hier dus op z'n kop staat en dat ik me op ieder vrij moment bezig hou met het uitsorteren van allerlei prutsen en doosjes. Zo stoot ik ook op een paar erg schattige en leuke dingetjes die al jaren in kleine kastjes verstopt zaten. Het is ongelofelijk hoeveel prullen ik in de loop der jaren bijeen heb verzameld. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor onnozeliteitjes. Sven wordt soms gek van al die blikken doosjes met onbestemde diverse inhoud. Hij wil liefst alles catalogiseren: knikkers horen bij knikkers, juweeltjes bij juweeltjes. Maar bij mij mag het allemaal dooreen blijven zitten. En eens om de zoveel tijd neem ik een doosje vast en ontdek ik weer vanalles... Zo vond ik ondermeer de fantastische Winky Blinky Mini Marionette terug. Eenvoudig, maar naar mijn gevoel wel een zeer cute stukje oud speelgoed waarbij de marionette vast zit in het dekseltje van het doosje.

En in hetzelfde doosje vond ik ook een beschilderd pionnetje terug. Ik heb mezelf toch met vreemde zaken beziggehouden soms...

Ondanks het drijfzand

2008-11-09T00:06:00.014+01:00

Het zijn heftige tijden voor ons gezin. In december wordt er hier verhuisd, dus staat zowat alles op zijn kop. Overal dozen, hoopjes boeken en spullen opgedeeld in bijhouden, verkoopbaar, weggooien, weggeven en ik-weet-het-nog-niet. Bovendien heb ik een hele resem vreemde en verschrikkelijke ziektes. Een deel overgekregen van mijn ondertussen bijna acht maanden oude zoontje Tadeusz; een ander deel gewoonweg 'opgeschaard' in de hectische tredmolen van het leven. Ik bespaar jullie de gruwelijke details.

Hier in huis heerst dus een algemene verzwakking, een soort 'ontstoken' toestand. Het werk trekt aan ons, de dagen zijn guur en veel te kort, het stof groeit hier welig als ware het een enthousiaste klimop; van afwassen is geen sprake, want ik vind het sponsje al lang niet meer terug in de overvolle pompbak. En de was kruipt zelf wel naar het wasmachien.

Het leven is soms als drijfzand. Het lijkt een gezellig strandje, maar eenmaal dat het zand aan je lippen staat kraakt het tussen je tanden.

En in mijn doordeweekse zandbak probeer ik af en toe nog wat te fotograferen, nog wat aan ontspanning te doen, en mijn man van sigaretten te voorzien: want die worden - zoals altijd - in Breda gekocht. Wederom Breda dus. Ik had mijn camera gelukkig bij. Het had beter gekund, maar ik heb wel iets gedaan vandaag...

Nee, niet in Rome, maar in de winkelwandelstraatjes van Breda.

Op hele korte pootjes

Sneeuwbordbank

Vereende krachten

2008-11-05T22:17:00.005+01:00

Een hele tijd geleden kreeg ik van Feb een stokje toegeworpen. Het betreft het stokje 'van onbewerkte tot bewerkte foto'. Ik heb een hele tijd nagedacht en rondgekeken in mijn bestanden. Bij heel wat bewerkingen heb ik overwogen om het origineel erbij te zetten, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Maar nu werd het toch eens tijd...

Ik heb gekozen voor een erg slechte foto, waar toch iets leuks op staat. Ik vond het een erg schattig gegeven, die twee jongetjes, maar de foto trekt op niks. Ik heb geprobeerd om er iets mee te doen door ze te bewerken, maar het blijft een slechte foto. Maar ja. Soms moet je het daar mee doen...

Sleeveface

2008-10-31T21:05:00.006+01:00

Wij staan zo'n beetje op verhuizen. Binnen een maand is het de grote dag en zal al onze huisraad in een klein camionnetje gestouwd worden en wordt ons leven verplaatst. Verplaatst naar ergens anders.

We hebben wel serieus wat rommel en dus begin ik nu zoal wat rond te kijken naar wat er allemaal wegkan. Ik was in de kelder gaan snollen en vond daar nog een bak platen waar ik al ettelijke keren mee naar de rommelmarkt getrokken was. Nu is het tijd om ze eens echt weg te gooien/geven/toveren. Die berg veel te zwaar vinyl uit de oertijd mag eindelijk weg.

Maar omdat ik toch een beetje een fan ben van sleeveface, kon ik dit toch niet laten... En nu staat Sven - die altijd pertinent weigert om op mijn blog te komen - toch ook een beetje op mijn kleine wereld...

Spannend!

2008-10-31T13:59:00.003+01:00

Er zit dan wel enige culturaliteit in ons gezin; echt spannend is dat leven van ons toch ook niet, als ik zo mijn blogje doorscrol. Het voelt wel spannend aan, maar het leest niet zo spannend. Spijtig toch...

Kunst op zondag

2008-10-26T22:59:00.004+01:00

Om van deze druilerige zondag vol regen toch nog enigszins een zinvolle dag te maken zijn we even langs 'Beeldende Beweging' van Echobase gegaan. Een kleine tentoonstelling waar mijn moeder aan meedeed met enkele van haar animatiefilmpjes. Het was een kleine gezellige kelder met leuke bewegende kunst. In volgorde ziet u (redelijk slecht gefotografeerde) kunst van:

1. Mijn moeder, Rita Jongeneelen

2. Harry Laureys 3. Kumi Oguro

Als ik mijn blog er zo op nalees zou ik bijna gaan denken dat wij een cultureel aangelegd gezinnetje zijn...

Stoutparkeerders

2008-10-25T21:00:00.007+02:00

Ik lees op veel weblogs uitingen van verkeersergernissen (bijvoorbeeld: jutblogt, jimmy kets, smetty). Alle vervloekingen die men in de auto andere bestuurders naar het hoofd slingert, worden meestal niet gehoord. Een automobilist die vindt dat de andere zich schandelijk misdraagt kan zijn boodschap over het algemeen alleen overbrengen door een weinig genuanceerd claxongeluid, simpel grootlichtgeflikker of wat gewapper met de handen. Hoewel sommigen deze drie dingen tot een kunstige rijke taal kunnen ombouwen, blijven de nuances, de echte uitleg, de sluitende argumentering meestal toch hangen in de cabine waar ze uitgeschreeuwd worden. Ik denk dat weblogs die frustratienood lenigen. De ergernis wordt publiek gemaakt en zo moglijks wordt er zelfs begrip voor opgebracht, wie weet ontstaat er wel een actiecomité of een protestgroep!

Zo heb ik ook mijn topergernis in het verkeer: stoutparkeerders. Idiote, egoïstische onnozele stoutparkeerders... Het gaat over diegenen die bij het begin of op het einde van de straat meerdere plaatsen innemen, door teveel plaats te laten tot aan de rand. Het is wel zo dat het wanbedrijf alleen aan te tonen is bij het begin of het einde van de straat. Voor de rest is het moeilijker vast te stellen aangezien niet alle wagens dezelfde lengte hebben. Maar ook in het midden van de straat kunnen er dergelijke boertige parkeerders zitten. Enfin, ik heb enkele pogingen gedaan om de kwestie duidelijk te maken:

Wel, lieve medestraatbevolkers, ik kan daar dus niet bij, hé. Iedereen moppert over te weinig parkeerplaatsen. Iedereen gruwelt ervan om achtentwintig keer rond te rijden voor een plekje. Hoeveel grijze haren hebt u al gekregen van het zoeken naar een geschikte parkeerplaats? En dan zijn er van die eenvoudigen die er gewoon twee bezetten? Met een wagen twee plaatsen innemen, dat getuigt toch van een reusachtige debiliteit. Is het een overschatting van het eigen voertuig (of de eigen penis)? Of zijn ze bang dat ze er niet meer uit gaan geraken? Worden ze misselijk van achteruitrijden?

Ik kan redelijk goed parkeren (niet alle vrouwen zijn een ramp in het verkeer, beste heren), ik parkeer graag in kleine gaatjes en ik maak er een erezaak van om 'proper' te parkeren. En ik kan wel huilen als ik dan dergelijke verkeerssituaties zie. Ik overweeg al een hele tijd om stickers te maken die ik dan op alle auto's van stoutparkeerders plak. Zoiets als: 'ik ben een boer als het over parkeren gaat'. Of 'I park like an asshole'. Of zo. Met een tekeningetje. Zodat ze het zeker begrijpen. Als jullie nog tips hebben om op de stickers te zetten...

Veiling

2008-10-21T22:38:00.011+02:00

Ik ben voor het eerst in mijn leven naar een kunstveiling/roepzaal geweest. Het beeld dat ik had klopte wel: een hoopje mensen met een beetje tijd en geld te veel in een zaaltje en een meneer vanvoor die heel rap kan spreken. Het viel me vooral op dat die mens stevig kan tellen, want het gaat soms best snel. Verspreken deed hij zich niet. Een los handje in de lucht is een bod, en eens geboden valt er niet meer terug te krabbelen. Bieden is kopen. Ik werd me plots erg bewust van de 'hoogte' van mijn handen. In die situatie zat mijn neus plots toch wel erg hoog als ik moest krabben. Ik durfde uit angst geen onverhoedse bewegingen meer te maken, en als ik aan mijn oor moest krabben dook ik met mijn hoofd naar beneden. Jeuk dat ik had!

Maar wat ze zeggen is waar: je kan er fantastische koopjes doen. Ik had bijna drie schilderijen, twee tafels en twaalf stoelen, drie chinese kasten en twee vazen gekocht. Gelukkig was ik voldoende gewaarschuwd en wist ik dat dergelijke impulsen de kop zouden opsteken als je hoort hoe goedkoop antieken spullen soms gaan. Het bleef bij 'bijna'; ik heb al mijn centen nog. Sommige prullaria waren dan weer ontzettend duur. Wat begint op 100€ kan in een paar seconden tijd, met wat handzwaaitjes op 4000€ staan. Hoe kleiner de spulletjes, hoe feller begeerd, leek me.

Er waren ook anonieme kopers die via de telefoon boden. Intrigerend. Wie zijn die mensen aan de andere kant van de lijn? Beroemdheden? Oude mannetjes in rolstoelen?

We waren van 't weekend ook al eens gaan kijken bij de expo en Sven had zijn oog er laten vallen op een Mont Blanc vulpen. Sven is al eeuwen op zoek naar een Mont Blanc die hij kan betalen, en die toch klasse heeft.

Ik voelde al heel de tijd hoe spannend zo'n veiling kan zijn en was al helemaal zenuwachtig, maar ik voelde de adrenaline pas echt toen de pen uiteindelijk op het scherm verscheen. Sven zette zijn meest serieuze gezicht op - zijn ik-zit-alle-dagen-op-veilingen-en-ik-heb-tijd-en-geld-teveel-gezicht, en zwaaide een paar keer met zijn hand. Ik voelde hoe hij zijn adem inhield. En pats! Het was zover: Sven heeft zijn Mont Blanc. Een koopje. Momenteel zwemt die in een bakje water, alle oude inkt moet eruit. Maar mooi is ze wel...

Foto's maken durfde ik eigenlijk niet. Ik wist niet of het wel oké is op een veiling. Hoewel het publiek is, lijkt het me toch zo besloten. Tijdens de pauze kon je achter de tafel door naar het café. Toen viel me op hoe hoog die veilingzaalmensen zaten. Ik weet niet of de zetel als opstapje diende of als uitrustplek.

Anselmostraat

2008-10-19T18:19:00.004+02:00

Gisteren ging Sven even snel naar den beenhouwer in de Anselmostraat. Dure populaire keurslager (kwaliteit oké, maar toch een pak duurder dan het waard is) waar dan meestal zo'n tachtig man staat aan te schuiven, waar een regiment personeel achter de toog staat, waar een koffiezetapparaat staat voor gratis koffie tijdens het wachten en waar ze wel goeie kipcurry hebben. Ik zou, met een slapende Tadeusz op de achterbank, wel even wachten in de auto. Het duurde ongeveer 35 minuten voor Sven terug was. Het leverde een hele berg foto's op. De ene al wat saaier dan de andere. Zo hebben veel mensen al foto's gemaakt, denk ik.

Tadeusz ontdekt de wereld

2008-10-19T17:40:00.007+02:00

Dit was weer een avontuurlijk weekend voor Tadeusz. We zijn ondermeer naar de kijkdagen bij Bernaerts geweest. Een kunstveiling; dat leek ons nu eens echt iets voor een baby van zeven maanden, se.

Hij heeft het wel moeilijk de laatste dagen. Hij komt er maar niet bovenop. Maar dat zie je niet aan deze foto's... Ik heb deze keer geen kadertjes toegevoegd. Ik ben van mening dat je die toch best maar af en toe gebruikt. Zo is dat ook met uitroeptekens in tekst!

Driekoningenstraat

2008-10-15T22:31:00.005+02:00

Nog eentje voor de berchemenaars (berchemers, berchemieten, berchemisten?) Ik denk trouwens dat de kaderfase al een beetje aan het overgaan is.

Vogeltjesmarkt

2008-10-15T22:21:00.004+02:00

Soms beland ik nog eens op de vogeltjesmarkt. Ik zie er altijd duizend foto's die ik nooit maak. De paar die ik gemaakt heb zijn dan redelijk typisch en voorspelbaar. Makkelijke plaatjes. Ik merk dat ik foto's vaak beter vind als er een kadertje rond is. Ik denk dat ik nog veel foto's met kadertjes zal maken. Ik denk dat het een soort fase is. Voor zij die niet van mijn kadertjes houden: ik vermoed dat die fase overgaat...

Zeezichtje

2008-10-15T00:23:00.004+02:00

Nog een fotootje van dit weekend aan de kust. De bootjes in de mist waren mooi, maar moeilijk te fotograferen... (ik ben feb trouwens erg dankbaar voor het programmaatje bordermaker. Nu kan ik tenminste een eenvoudig kadertje rond mijn foto's maken...)

Slappe thee en slappe avond

2008-10-14T22:56:00.008+02:00

Ik ben hulpverlener. Al een aantal jaar ben ik maatschappelijk werker. Ik werk voor een dienst voor pleegzorg (Bowa). Dat betekent dat ik ook regelmatig naar opleidingen, vormingen, infoavonden en dergelijke ga. Vanavond zou ik niet naar de fitness gaan, geen filmpje thuis, geen kwaliteitsvolle liefdevolle avond met man en kind. Nee, ik ging naar een infoavond. Een infoavond over problemen bij pubers en psychiatrie en zo. In een duf zaaltje met neonlichten en zonder ramen. Beige deuren. Een pot goedkope koffie en een pot slappe thee, plastieken lepeltjes.

Ik had er al snel spijt van. Hulpverleners zijn misschien wat betweterige semi-intellectuelen met een irritante oplossingsdrang en een lelijk jargon, maar andere mensen kunnen soms toch stevig de bal misslaan. Het was voor 'gewone mensen' en er zaten dus ook 'gewone mensen'. Eén vrouw ging helemaal door het lint omdat de psychiater van haar zoon haar brief niet had willen lezen en haar voor stalking wilde aanklagen (waarom ze dat verhaal zonodig moest vertellen was mij niet duidelijk), een andere vrouw wilde weten of het 'geloof' de problemen van de jeugd niet zou kunnen oplossen. Voor de meesten was het nieuw dat een mens gevormd wordt door zijn genen, zijn voeding en dan nog een stukje opvoeding. Ik denk niet dat ik er op mijn plaats zat...

't zijn vodden...

2008-10-12T14:25:00.010+02:00

Ik ben vrouw. Al heel mijn leven. Op mijn dertiende werd ik voor het eerst ongesteld. Het lijkt iets alledaags omdat vrijwel alle vrouwen er mee te maken krijgen, maar voor mij was het helemaal niet zo evident. Hoewel er steeds minder taboes zijn; de details van deze periode blijven vaak onbesproken. Dan heb ik het vooral over alle vreemde kleine bijkomstigheden. Ik denk dat het in de ogen van mannen lijkt dat we heel dat gedoe met onze 'regels' wel onder de knie hebben. Ik weet niet hoe het bij andere vrouwen zit, maar ìk heb het niet onder de knie.

Ik vergeet soms tampons mee te nemen als ik naar het werk vertrek bijvoorbeeld. Dat is dus een ramp hé. Zo kan je de dag niet afmaken. Je redt het hoogstens een paar uurtjes zonder hypergenante situatie. Ik heb al ontelbare keren nieuwe dure doosjes in nachtwinkels, in apotheken en supermarkten gekocht en er dan nog te laat voor gekomen of overuren voor opgenomen. Vaak zijn die doosjes ook te groot om discreet in je handtas weg te steken en lijkt het alsof ik een statement wil maken telkens mijn telefoon rinkelt en mijn handtast opengaat.

Het overkomt me ook telkens weer dat die tampons uit mijn zakken vallen op de meest ongelegen momenten. Meestal tijdens een serieus gesprek op straat, terwijl ik net met de buurman praat of zo. En als er net een klas twaalfjarigen passeert.

Ik voel me bovendien altijd onnozel als ik naar het toilet ga met mijn grote handtas. Het valt zo op. Ook weer zo'n statement. Als je dat niet wil en je hebt geen zakken in je broek of rok, kan je ook vlak voordien een tampon in de palm van je hand verstoppen en dan voozichtig door het restaurant lopen, hopend dat er geen oude bekende opduikt om je een hand te geven en een praatje te maken. Het lijkt onwaarschijnlijk, maar het gebeurt vaker dan je denkt!

Die tampons zijn overigens wel een fantastische uitvinding. Ze zijn praktisch, klein, doen niet aan pampers denken, zijn redelijk reukvrij en ze zitten erg comfortabel als je het mij vraagt. Toen ik voor het eerst vrouw werd, begon ik met maandverbanden. Pesterige dingen. Wat deden al die vrouwen vóór de uitvinding van de tampons? Nee, geef mij maar tamponnetjes. Het lijken kleine kanonnen, of grote kogels, of raketten. Maar ze brengen vrede en geen oorlog. En ze zijn ingepakt in plastic.

Die fijne tamponnetjes zitten in smalle plastieken hulsjes. Als je die opendoet worden ze statisch geladen en ze blijven àltijd aan je hand plakken. Uiteindelijk schud ik ze dan los waardoor ze door de toiletruimte dwarrelen. Je vindt die dingen niet altijd direct terug. Ik laat ze thuis dan soms maar liggen. Het is maar een kwestie van dagen of ik hoor ze, als ik door de gang loop, achter me aan schuifelen. Met de luchtstromingen leggen ze een hele weg af in huis en ze zijn moeilijk terug te vangen. Op zo'n dagen komt mijn grootmoeder op bezoek of zo.

Enfin. Ik kan nog wel een tijdje doorgaan. Vruchtbaar zijn heeft zo zijn prijs. Want daar gaat het uiteindelijk allemaal om. Niet?

Tadeusz

2008-10-08T23:18:00.016+02:00

Zoontje Tadeusz is natuurlijk mijn geliefkoosde onderwerp voor de camera. Maar dat betekent niet dat de foto's altijd zo goed zijn. Het oog van de moeder kijkt immers anders dan het oog van de fotograaf in mij. Maar ik kan wel oefenen. Ook met de bewerkingen. (Ik kreeg trouwens een tijd geleden een stokje van Feb - Frederik Baert - waarbij je voor-en- na-bewerking-foto's laat zien. Ik ben dit niet vergeten, ik ga er binnenkort werk van maken!) Ik probeer ook al een tijdje een eenvoudige kader rond foto's te maken in photoshop elements 6, maar dat lukt me toch niet zo goed.

In ieder geval is Tadeusz vandaag nog eens voor mijn lens gaan zitten. En ik vond 'm weer opmerkelijk fotogeniek. Jammer van het harde wit, rechtsonder... En echt scherp zijn de foto's ook niet.

Teambuilding

2008-10-07T23:10:00.012+02:00

Vandaag hadden we op 't werk een 'zomerdag'. Dat is de andere term voor teambuilding bij ons op het werk. Aangezien ik in de sociale sector werk betekent dat vooral: low budget zelf iets ineen flansen. We zijn geen bedrijf dat tweeduizend euro aan een georganiseerde dag kan geven... Bij ons bestaat er dus zoiets als een 'feestcomité'. Daar zit ik in. Ik ben erin gesukkeld omdat ik ooit - in een groot moment van zwakzinnigheid - gedacht heb dat het wel leuk kon zijn en toch voor variatie in mijn job kon zorgen. Dat het bovenop mijn job ging komen, dat had ik toen niet zo bedacht. Dit is nu mijn derde jaar in het feestcomité, en ik ben er zes jaar ouder van geworden.

De laatste weken stevig gestresst: wat te doen, iets leuks voor het ganse team, niet hetzelfde als vorig jaar, zonder geld uit te geven? En gingen we het allemaal op tijd georganiseerd krijgen?!

Het uiteindelijke basisidee voor de dag (naast nog een heleboel andere activiteitjes): 11 man, 6 schildersdoeken, 6 kleuren, 1 tekening die doorloopt over de 6 doeken en (ongeveer) per 2 een doek schilderen, los van elkaar.

De overlappende tekening werd een olifant met jong. En toen ging ieder koppel aan de slag met zijn doekje. Iedereen was vrij om met zijn doek te doen wat ze wilden (met drie kleuren), los van de anderen. Ze moesten ieder schilderijtje nog op zich aantrekkelijk proberen maken, zonder het geheel uit het oog te verliezen: de lijnen moesten doorlopen over alle doeken. Ziehier het resultaat!

Moord in de Roucourtstraat

2008-10-05T00:30:00.012+02:00

Gisterenavond gespot in de Theofiel Roucourtstraat in Berchem. Bij mij achter de hoek. Deze dame lag er 's middags al. Toen ik vanavond thuiskwam lag ze er nog. Haar hoofd ver verwijderd van haar andere ledematen. De sukkel.

En ik had in de loop van de avond al eerder een straatsituatie gehad: Tadeusz heeft zo'n typischie Ikea-rat als knuffeltje. Hij is er al eens eentje kwijtgespeeld. En toen ik hem gister in de auto wilde zetten zag ik dat zijn rat er weer vandoor was. Na lang zoeken bleek ze in een nabijgelegen straat te zitten. Het leek alsof ze er echt vandoor was gegaan, maar ik vermoed dat het de wind was... Nee. Ik hòòp dat het de wind was...

Ik heb in beide gevallen niets aangeraakt om deze foto's te maken...

Dood door babykleertjes

2008-10-04T23:06:00.005+02:00

Koen en Suzy kwamen vandaag op bezoek met hun zoontje Lennert. Lennert is zes maanden ouder dan Tadeusz en viert deze maand zijn 1ste verjaardag. Ik had nog een zestal (foeilelijke) pamperdozen vol te kleine kinderkleertjes staan die dringend uitgeselecteerd moest worden: Suzy moest haar deel er maar uithalen. Voor mij is het een hopeloze zaak die kleertjes: opvouwen is buitenaards moeilijk. Ik krijg ze misschien wel even opgevouwen, maar van zodra ik er een ding uithaal ontploft alles. En dan steeds moeten onderzoeken wat te klein is en wat nog te groot. Voortdurend selecteren. Het duurde niet lang of ik zat vanmiddag tot aan mijn middel in een stapel babykleertjes. De onmacht en de wanhoop die ik dan voel, maakt dat ik vergeten ben er foto's van te maken. Ik begin te hypervantileren als ik met die kleertjes bezig moet zijn. Paniekaanvallen krijg ik. Echt waar. Ik kan dat gewoon niet aan. Laat mij 's nachts twaalf keer opstaan, laat mij twintig stinkende luiers vervangen op een dag. Maar red mij alsjeblieft van die onafgebroken stroom kinderkleren! Het is teveel voor mij.

Heb Lennert wel gevangen in de camera toen hij de pamperdoos van naderbij onderzocht had. Jammer genoeg was het blijkbaar niet echt mijn dag om foto's te maken. Mijn instellingen waren voortdurend fout.

Ik ben er klaar voor!

2008-09-30T23:13:00.006+02:00

Vorige week belandde ik op de blog van dipfico, die een fantastische ontdekking gedaan had mbt een geschikte zak om zijn fototoestel in te steken zonder dat die al te groot is, zonder op te vallen en waar toch nog voldoende plaats in is voor nog wat kleinigheden. Aangezien ik op zoek ben naar iets dergelijks, ben ik maandag eens gaan checken.

Het is fenomenaal. Echt fantastisch. Mijn vorige handtas was drie keer zo groot, ik kon er niks in terugvinden (echt altijd zoeken!) en mijn fototoestel kon er niet bij in omdat de handtast lang niet stevig genoeg was. De camera zou er ook snel uitvallen, sleutels zouden het beschadigen enz enz.

Dit zakje van North Face is redelijk duur, maar het is wel een echt wondertje. Klein, stevig, waterdicht, esthetisch oké en niemand die verwacht dat er een serieuze camera inzit. En er is plaats genoeg voor agenda, portefeuille, sleutels, geldbuidel... Mijn camera kan nu ook mee naar het werk als ik wil. Laat het leven nu maar komen, ik ben er klaar voor: ik zal niet meer denken: "dju, mijn camera ni bij."

Ik ben er smoorverliefd op.

Sier-laptop-slingeren

2008-09-27T21:57:00.008+02:00

Ik had opgevangen dat er vandaag aan sier-laptop-slingeren gedaan zou worden. Dit was dus het eerste belgisch kampioenschap, georganiseerd door PUC (ook de organisator van het pc-werpen) en Troc.com. Puc is een tweekoppig bedrijfje in Berchem dat het ecologische ideaal hoog in het vaandel draagt en de aandacht wil vestigen op de consumptiemaatschappij met haar nadelen. Ze praten je makkelijk een tweedehandscomputer aan op hun website.

Het sier-laptop-slingeren ging door aan de Trocwinkel op de Boomse Steenweg. Het was kleinschalig, redelijk gezellig, maar ze hebben er niet het spektakel van gemaakt dat het had kunnen zijn. Pers was er genoeg. Leuk dat er pers op afgekomen is. Zo'n zaken mogen van mij in de kijker gezet worden... Ik kijk uit naar de editie van volgend jaar...

Lief hé, hoe ze omgeven is door al die camera's en fotografen. Ze lijkt wel een echte ster...

Vernaaid en gestikt

2008-09-24T23:20:00.009+02:00

Sinds begin september ben ik dus naar de naailes aan het gaan. Ik en naaien, het lijkt voor zij die mij kennen een grappige combinatie. Ik vond het zelf al gek dat ik zou gaan naaien.

Maar ik vind het fantastisch. Het is gewoon echt geweldig! Als je naar je eigen associaties bij het woord 'stikken' of 'naaien' kijkt, dan zijn het volgens mij vaak negatieve associaties. Bij mij was het: duf, saai, prutserijen, stoffig, enz. Nu ik het doe vind ik het: spannend, creatief, plezant en de tijd gaat veel te snel.

We moeten een soort strandzak maken als eerste opdracht. Ik ben stof gaan kopen (zo'n stoffenwinkel, dat is al een ervaring op zich), en dat was al erg moeilijk. Zoveel keuze, zoveel mogelijkheden! Ik word al helemaal vrolijk als ik denk aan het mogelijke resultaat. Ik ben nu al trots... Ik vind het ook een leuk lokaaltje. Er staan achttien naaimachines en die krijgen allemaal stroom van een centrale kabel aan het plafond. De klas hangt bijgevolg vol kabels... We moeten tussendoor technieken leren stikken en dat doen we op kleine lapjes baalkatoen. Ik neem mijn werk ernstig. Mijn eerste techniekje was deze week af...

Airconditioned

2008-09-23T21:47:00.004+02:00

Maandag zijn mijn schoonouders naar de kust verhuisd. Al sinds jaren hebben ze dit gepland: als Fons op pensioen is, verhuizen we naar de kust...

Wij dus om zes uur 's morgens opgestaan, baby gewekt, gedacht dat het nacht was, en gedoucht met de ogen nog dicht van de slaap. Sinds Tadeusz tandjes krijgt, is de term 'nacht' van betekenis veranderd. Ik slaap veel kleine nachtjes op één gewonemensennacht. Als ik om zes uur opsta lijkt het alsof ik verlies zo'n tweetal nachtjes slaap en word ik een soort zombie. Een ochtendhumeur heb ik niet meer, dus ik ben geen bloeddorstige zombie meer, maar wel een debiele. Toch eventjes. Tot aan de koffie.

Maar goed, we waren op tijd, het inladen ging vlot. Een rit van anderhalfuur. Mijn schoonouders verhuizen immers naar Oostduinkerke. Van alle kusten hebben zij voor de verste gekozen. Het uitladen ging in feite nog vlotter (voor mij toch) dan het inladen. Nog een ikea-kast ineengevezen (een recordaantal vijzen, nagels, bouten, pluggen gebruikt) en gelukkig ook nog een paar kleine fotootjes gemaakt.

Bij de onderstaande foto's kon ik totaal niet kiezen. Als ik alles weghaal behalve de letters, lijkt het alsof ik heb de letters er nadien bij opgeplakt in photoshop. Maar met wat meer omgeving erbij en de rand van het raam, verliest het zijn charme wat, vind ik...

Raamvertelling

2008-09-21T00:34:00.000+02:00

Zwier en zwaai

2008-09-17T23:52:00.005+02:00

Dit weekend was het rommelmarkt in Berchem. De plaatselijke dansclub (Danzateljee) zet dan een groepje jeugd aan het dansen met een hip choreografietje. Ik heb al gemerkt dat ik dergelijke dingen vrijwel niet op een leuke manier gefotografeerd krijg. Misschien heb ik een andere lens nodig (?), misschien kies ik de foute hoeken, misschien is het gewoon moeilijk om mensen te fotograferen?

Deze foto vond ik nu toevallig wel grappig...

Die gezichtjes...

Zot zijn doet niet zeer

2008-09-17T23:39:00.008+02:00

Ik zal het maar zachtjes fluisteren, verklap het niet verder. Maar je mag wel lachen. Het lijkt immers niet meer van deze tijd. Je zou het als een soort 'tekortkoming' kunnen zien, een vreemdsoortig zeldzaam 'gebrek'.

Toen Sven en ik een koppel werden kwamen we er na enige tijd achter dat we allebei nog ergens een kleine verzameling van hetzelfde hadden liggen. Als we ze zouden samenvoegen zou ze groter worden. Opgewonden als kleine kinderen zijn we wekenlang bezig geweest om orde in de chaos te brengen. Onze postzegelverzameling heeft menig uur van ons leven in beslag genomen. Wij vinden dat het resultaat er mag wezen. Ze is waardeloos, maar wel mooi.

Het vreemde met postzegels is dat mensen, die er niks van kennen en toch iets op zolder hebben, vrijwel àltijd geloven dat dat erg waardevol is. Als een postzegel een beetje oud is, denken mensen blijkbaar dat ze er rijk van zullen worden. Zo is het dus niet. Vergeet het maar: de zegels in uw schuif zijn negen van de tien gewoon waardeloos.

Op het werk scheuren de collega's alles voor me af. Ze zullen me stiekem uitlachen, denk ik. Ze bekijken me als een curiositeit, vermoed ik. Ik lach meestal gezellig mee. Ik vind het zelf zo grappig...

Dit weekend vonden we het nodig om de typografisch voorafgestempelden eens op volgorde te steken. Dan zitten Sven en ik uren te turen op kleine gekartelde stukjes papier, we drinken veel te veel koffie, onze rug doet pijn van gebogen te zoeken naar afwijkingetjes en we hebben wel driehonderd afstempelingen met elkaar vergeleken. Afgestempeld in Zwevegem lijkt ons boeiender dan afgestempeld in Brussel. Bijvoorbeeld...

Het viel me wel op hoe moeilijk het is om ze te fotograferen. Bij kunstlicht wordt de foto zo geel en bij daglicht is het zo bleek.

Onafwendbare verweking

2008-09-12T21:08:00.012+02:00

Met mijn trui vol gele smurrie (overgeefsel van bijna zesmaandenoude Tadeusz, dat via mijn kraag in mijn bh druipt) las ik de reacties op mijn vorige post, en ik was ontroerd door de warme vriendelijkheid in die reacties. Het bracht me tot deze kleine bekentenis, waarvan de ik de gevolgen nog niet kan inschatten.

Ik ben altijd nogal een harde geweest. Niet flauw zijn, niet sentimenteel doen. Ik heb het nooit zo opgehad met teddyberen, konijntjes en hartjes. Een 'bleitfilm' daar kon je mij niet mee platkrijgen. Vroeger waren buggy's voor mij - eerlijk waar - alleen maar buggy's. Lastige onhandige rolsystemen die meestal in mijn weg stonden. Ik stond er zelfs niet bij stil dat er een levend wezen in kon zitten. Ik had in feite niks met kinderen, maar dat zeg je niet zo gemakkelijk in een wereld waar kinderen toch bijna het absolute toppunt van schattigheid zijn.

Sinds ik een kind heb is er toch iets veranderd, ook al geef ik dat niet graag toe. Mijn imago ligt aan gruzelementen als ik dit bericht post, dat besef ik wel. Het is maar een subtiele wijziging, piepklein, maar toch ingrijpend.

Ik ben weker geworden. Het is een reusachtig cliché, ik weet het. Ik ben niet de enige. De ontroering is er al als ik de kleertjes van Tadeusz opvouw (wat overigens zelden lukt: ik begrijp niet hoe iedereen die prutserige kleertjes opgevouwen krijgt.), of als Sven iets liefs tegen me zegt. Een kind dat huilt is nu een 'kind dat huilt' en niet meer 'een storend teveel aan decibels'. Ik kan me voelen verweken als ik in de loop van de namiddag nog een restje groentenpap op de wang van mijn zoontje ontwaar.

Ik ben gelukkig nog geen 'weke'. Ik blijf een harde. Voor mij nog altijd geen roze postkaartjes met kleine poesjes, geen knuffelberen en geen violen in stroperige lovesongs. Maar er is toch ergens een snaartje bijgekomen dat gemakkelijker trilt dan de rest van mijn snaren. Een neveneffectje van het moederschap waar ze me wel voor gewaarschuwd hadden, maar dat onafwendbaar was. Het werd me wel al duidelijk tijdens de zwangerschap. Terwijl het kind in mij groeide, groeide er ook een emotie-klier bij, denk ik. Een permanente. Ik ben er nog niet uit of ik het erg vind of niet. Ik moet in ieder geval mijn zelfbeeld wel dringend gaan bijstellen: zo'n taaie ben ik dus niet meer...

Het ziet er niet goed uit.

2008-09-10T21:59:00.005+02:00

Het ziet er niet goed uit... Het leven komt in volle galop op ons afgestormd; alle banaliteiten, alle typische hophop-tweeverdieners-stress. Naar de crèche, eten halen, kot enigszins proper proberen houden, afwassen, wasmachine insteken, enz enz. Het leven zoals velen het leiden. Je probeert je er een voorstelling van te maken vòòr je kinderen hebt, maar echt beseffen doe je het niet. Dat komt nu pas. Nu werken we allebei, moet Tadeusz naar de crèche en zoeken we ons nieuwe ritme. Met weinig slaap lijkt evenwicht en ritme ver weg.

Het jammere is dat ik er bijna niet in slaag om mijn blogje wat aan te vullen. Ik weet ook nog helemaal niet wat mijn lezers graag lezen. En ik zie het lezersaantal spectaculair naar beneden duikelen. Door de weinige posts? Omdat het te saai is? Ik heb google analytics. Heel leuk. Maar als het lezersaantal crasht is het ook wel een beetje sneu. Dan had ik het misschien wel liever niet geweten... Het ziet er niet goed uit.

Zondvloed in Ekeren

2008-09-07T21:13:00.013+02:00

In Ekeren was het grote rommelmarkt deze zondag. Het was triestig: het goot pijpenstelen. Zo op het eind van de zomer zo'n zondvloed, ik had met de Ekerenaars (?) te doen. Het was een erg vochtige bedoening. Doorgeregende mensen met onder plastic verstopte kraampjes. Puzzelstukken drijvend in hun doos, boeken met golvende bladzijden, aaneenplakkende platenhoezen, niezende mensen, veel paraplu's, doorweekte knuffelberen. Wat een volharding van de deelnemers! En dan waaide het ook nog eens. Ik heb partytenten over de straat weten waaien. Kartonnen dozen vol rommel met zeiknatte onderkanten: hef die nog maar eens op...

Ik vroeg me af of ik - als ik ingeschreven zou zijn - na 's morgens het weerbericht gecheckt te hebben - ook gegaan zou zijn. Of ik met al mijn rommel zou sleuren om dan met natte voeten te onderhandelen over de prijs van een tinnen pot of oude barbie met uitgetrokken haar. Twintig cent! Twee euro. Allee, ge moogt het hebben voor anderhalf... Mezelf kennende zou ik gegaan zijn. En dan een hele dag dwangmatig optimistisch proberen zijn.

Maar wij hebben toch ook heel wat regen getrotseerd vandaag. Mijn fototoestel hanteren met een paraplu op mijn schouder was moeilijker dan ik dacht. Ik heb me vandaag wat meer op de mensen geconcentreerd dan op de rommel. Ik heb heel wat foto's van de regen en echte regensituaties, maar ze zijn naar mijn gevoel niet echt geslaagd. Ik twijfel dan intens: moet die of die foto ook op de blog? Onderstaande mocht er alleen op omdat er ook bevreemdende blote billen mee opstaan. In de bovenstaande foto vind ik vooral de moeder leuk.

Digimail

2008-09-07T16:29:00.013+02:00

Op de weg naar de winkel passeerden we gisteren de cultuurmarkt in Merksem. We wisten dit niet op voorhand en kwamen pas toe toen iedereen net opgekraamd was. Er stond alleen nog een grote tent waar de mensen van de volkstuintjes van Merksem zaten. Een gratis tas groentensoep (met de volkstuingroenten natuurlijk) en enthousiaste lieve mensen. Ik maakte enkele foto's (helaas zijn ze niet allemaal even scherp). Of ik die wilde opsturen naar hun 'digi-digi allejaa, digimail.' 'Neeje Jos, ie-meel!' Op deze laatste staat een cowboy die na zijn portie cultuur via het voetbalveld naar huis loopt.

Crèche

2008-09-03T22:07:00.007+02:00

Mijn heerlijke zoontje Tadeusz (bijna zes maand oud) had vandaag een grote dag: voor het eerst naar de crèche... Ik had de verhalen al gehoord: de meeste moeders snotteren er dan stevig op los. In de afgelopen weken had ik deze dag zien naderen, en ik vond Tadeusz steeds 'kleiner' worden, en mama's-zorg-behoevender. Het leek iedere dag onmogelijker.

Maar wij moeders hebben over het algemeen de neiging om de noodzaak van onze eigen aanwezigheid wat te overschatten en de kracht van zo'n kind te onderschatten. Zolang het graag gezien is, en er in de basisbehoeften voorzien wordt, heeft het al veel meer dan heel wat andere kinderen op deze wereld en heeft het zoveel meer kansen om goed terecht te komen. Naar de crèche gaan is voor heel wat kinderen echt zo erg niet.

De dag voordien had Tadeusz totaal niks geslapen, en ook 's nachts vond hij slapen blijkbaar maar tijdverspilling. Daardoor was het kind zo moe dat hij de crèche nauwelijks gezien heeft. En ik heb niet gehuild toen ik hem achterliet (maar wel op de middag gebeld).

Lekker schommelend in een relax, met muziekjes rondom en nieuwe vriendjes, de warme stem van een lieve verzorgster. Hij moet af en toe zijn mond eens opendoen en dan vliegt er wat eten in, dat bovendien al plat is. Ter plaatse kakken en ondertussen een beetje wegdromen. Ik denk dat Tadeusz zo'n slechte dag niet heeft gehad...

Gepiept

2008-09-03T21:35:00.009+02:00

Mijn collega's hebben mijn blog ontdekt. Behalve (blijkbaar) overenthousiast waren de dames ook wel erg argwanend tegenover mijn foto's. Ze weten dat ik photoshop gebruik en ze denken dat ik dan vanalles wegphotoshop, of gortige collages maak, situaties die nooit gebeurd zijn en zo. Ik heb hen gezegd dat ik vooral met licht, verzadiging, contrast speel en dat het niet mijn betrachting is de werkelijkheid te verdraaien. Nu toch, op hun vraag: hieronder het origineel en de eindfoto. Of ze nu zoveel beter is, weet ik niet, maar ik hou wel van die warmere tint...

Toen ik vanochtend op het werk aankwam, maakt ik een foto van onze gang. Elke, mijn collega, zag dat ik foto's maakte en kwam voorzichtig piepen vanachter het muurtje...

't Is oem zeep

2008-09-01T00:28:00.004+02:00

In Berchem was het vandaag weer zeepkistenrace ('t is weeral oem zeep). Aangezien ik in Berchem woon, wilde ik er deze keer toch wel eens langslopen. Het was een gezellige sfeer en lekker weer. Ik merk wel dat ik van zo'n evenementjes nog lang geen goeie foto's kan maken. Ik zie 'het' niet. Het zijn banale kiekjes, veel bewogen, veel slappe beelden. Je zou toch denken dat het een leuk fotografeerbaar onderwerp is, maar van de honderd foto's die ik maakte kon ik er nauwelijks drie uithalen die ik op m'n blog wilde zetten.

Subcultuurmarkt

2008-08-30T23:29:00.022+02:00

Toen we vandaag gezinsgewijs in de stad verzeilden (we gingen een citytrip naar Rome betalen. In februari gaan we. Ik ben nu al door het dolle heen!) konden we niet naast de cultuurmarktdrukte kijken. In de rand van het gebeuren was er een aantal mensen dat opviel: Op de groenplaats was de kiosk bezet door een berg jongeren van een subcultuur die ik nog niet eerder gezien had (misschien had ik het moeten kennen?). Ze dansten de 'Melbourne shuffle' (naar het schijnt). Gekke broeken, beetje eentonige grappige danspansjes. Maar alles heel serieus. Om beurten lieten ze het beste van hun 'shuffle' zien. Voor wie het niet kent: met mijn 'kodakske' filmde ik een stukje (en troost u: ik had er nog nooit van gehoord...).

Op de meir troffen we deze jongeman aan. Ik vermoed dat dit past in het huidige modebeeld. Zo'n reusachtig t-shirt! Sven dacht dat het een werkman betrof, maar ik betwijfel het toch. Zijn hemd is wel erg proper in vergelijking met zijn broek...

Aan de boerentoren zaten deze meisjes. Wederom lijken dit mij de fenomenen van een subcultuur. Volgens mij zijn dit emo's, maar ik ben niet helemaal zeker. Ik heb besloten om het roze been van meisje drie er niet af te knippen omdat er 'Jerry Piemel' op haar schoen geschreven staat en dat vond ik grappig (er staat ook nog een hartje naast). En deze man besloot zich van al dat gedruis niets aan te trekken.

En de vrouw ernaast trekt zich dan weer zo weinig mogelijk aan van meneer...

Schattige monsterbaby's

2008-08-29T08:50:00.005+02:00

Een kind hebben. Mensen zeggen dat je leven verandert, dat het fantastisch is, dat het het mooiste is wat je kan meemaken, dat je slaap eraan is, dat je je altijd zorgen maakt. Er wordt veel gezegd over kinderen. Dat ze schattig zijn, zo lief, zo onschuldig. Zeker baby's. Ik beaam dat allemaal. Ze zijn vertederend en lief en fantastisch. Ik zie mijn zoontje doodgraag. Maar objectief bekeken zijn kinderen soms echt monstertjes. Zeker die baby's.

In de buik, ongeboren, eten ze de moeder praktisch half op. Een vrouw wordt van binnenuit geconsumeerd. En niet alleen dat: het bekken wordt gedraaid, de buik puilt onnatuurlijk uit, borsten en billen worden opgeblazen, huid gedraineerd, het lichaam wordt een vat vol water. Alien in 't echt. Als het kind komt dan scheurt het zichzelf een weg door een veel te smal kanaaltje. Tegen een bevallende vrouw moet je niet zeggen dat de natuur zo goed ineenzit. Of 'wat is de natuur toch mooi'. Als je de aandrang voelt om zo'n uitspraken te doen bij een bevalling: bedenk u. Voor uw eigen veiligheid. Ik vind dat het concept verdorie te kort schiet. Het is gewoon een slecht ontwerp.

En dan is dat kindje daar. Zo teer en kwetsbaar. Maar net minstens even duivels als schattig. Het roept tederheid op zodat je makkelijker alles van jezelf geeft. Onbeholpen, maar prima in staat om zich te 'laten helpen'. Ze manipuleren zelf het lichaam van de moeder: een borst begint spontaan melk te geven als een baby huilt. Hoe zelfstandiger hoe veeleisender. Hoe meer begrip van de wereld rondom, hoe egoïstischer. Volgens Midas Dekkers is een kind een larf, een soort parasiet (zie: De Larf). Ik was blij te lezen dat er ook anders naar baby's gekeken kan worden.

Zoontje Tadeusz is nu vijf maand en half en ontdekt het dramatisch kuchen en theatraal gillen. Gepakt worden is zijn voornaamste doelstelling. Gepakt worden en dan een oog uitsteken van de 'pakker'. Zijn geheim wapen is zijn lachje. Zo aanstekelijk, zo lief, dat alle weerstand zinloos is. Wij zijn vogels voor de kat. En ik vind het heerlijk.

Professionele fotograaf?

2008-08-26T23:00:00.005+02:00

Deze mensen waren - op hun manier - voorbereid op het maken van foto's tijdens hun reis door België. Een paraplu heeft de fotograaf ook bij...

Slak

2008-08-26T22:18:00.005+02:00

Wij wonen wel op het tweede verdiep, maar dat wil niet zeggen dat we geen gelijkvloersfenomenen kennen. Vorig jaar hadden we een mierenplaag op het terrasje, ik heb al duizendpoten gezien en dit jaar hebben we een slak. Slakken zijn vooral lastig als ze naakt zijn. Die met een huisje worden blijkbaar schattiger gevonden. Met een huis lijkt ook properder.

Iedereen met een beetje tuin heeft blijkbaar last van slakken. Ik hoor de gruwelijkste verhalen. Mijn moeder graaft glazen half in de grond en doet er bier in. De slakken tuimelen er onbeholpen in verdrinken dan van zattigheid. Dit lijkt me nog een prettige dood. Maar de gruwelijkheden doen zich pas voor in het zich-ontdoen van de beestjes. Daar zit 'm het glibberige addertje. Mijn moeder spoelt ze door het toilet (de beerput bevind zich overigens onder de tuin. Zouden ze niet gewoon terugkeren? Ze zou de slakken beter merken met een ringetje of een kleurtje). Een collega van mij vangt iedere avond honderden slakken en laat ze dan in een glazen pot staan tot het een berg smurrie is geworden. De kuisvrouw op het werk zegt: benzine over gooien en in brand steken. Sommigen prikken ze gewoon op stokjes. Ik zei het al: gruwelijke praktijken. Je zal maar naaktslak wezen!

De slak die wij gevangen hadden op ons terras is gewoon naar beneden gegooid. In de struikjes. Vreedzaam tussen het voedsel geworpen worden. Als het er maar eentje is, is het natuurlijk makkelijk...

Ik zou graag een macrolens hebben, maar dat is voor in een verre toekomst...

Breda

2008-08-23T22:36:00.010+02:00

Iedere twee maanden rijden Sven en ik naar Breda. Voor sigaretten. Het lijkt vreemd, maar er is een uitleg voor. Wij roken (ik ben nu anderhalf jaar gestopt, maar beschouw mezelf nog steeds als roker) namelijk Natural American Spirit. Dit is een sigarettenmerk dat er prat op gaat 100% additiefvrij te zijn. Er worden dus geen verslavende sauzen aan de tabak toegevoegd, geen sneller-opbrand-dingen, geen suikers. Jammer genoeg worden deze sigaretten niet in België verkocht en moeten wij op regelmatige basis naar Nederland. Ze zijn een beetje duurder dan de sigaretten in België, maar dat hebben we er graag voor over...

Gisteren was het weer zover. Ik ben niet echt gek op Breda, maar het is soms toch wel een leuke uitstap. Nu was de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk gratis toegankelijk. Er waren een aantal kunstenaars de kerk aan het inrichten voor een of ander kunstproject. Het was een vreemd sfeertje. Enerzijds kerk, anderzijds kunst. Het was leuk om er een aantal fotootjes te maken...

Ik heb de naam van de kunstenares met de opgezette beestjes niet genoteerd. Beetje dom natuurlijk...

Ik heb ondertussen ook geleerd hoe ik mijn fototoestel zowel in raw als in jpg moet laten werken. Thuis oefen ik dan wat. Maar ik krijg de raw-bestanden zelden goed. Af en toe is de raw-foto beter dan de jpg, maar ik doe toch echt iets fout, denk ik... Ik bewerk de rawbestanden in Picasa, en daar lijken de opties erg beperkt. Van bovenstaande foto's is alleen de eerste een raw-bestand. Het groen kwam er beter uit.

Klein wereldje

2008-08-23T22:26:00.004+02:00

Man man wat vliegt de tijd! Het is al zaterdag! Dagen niets gepost op mijn blog. Nu ik terug werk maak ik veel minder foto's (ik kan dat fototoestel onmogelijk mee naar mijn werk nemen), en ik maak ook weinig mee in mijn kleine wereld dat het posten waard is. Een wenend kind, boterhammen smeren voor op 't werk, fietsen, avondeten maken. Soms wordt mijn wereldje wel erg klein...

Gaan werken met twee borsten

2008-08-18T22:23:00.014+02:00

Gisteren voor het eerst in vijf maanden weer eens gaan werken. Het is een andere wereld waar ik weer intuimel. Weer echt werken, weer teamvergadering, weer collegiaal gebabbel, en zo vanalles...

Na vijf maanden ga ik voor het eerst een hele dag zonder baby op pad. Voelt vreemd. Ook omdat mijn borsten zich een hele dag stilletjes aan vullen met melk. Als ik naar huis mag staan ze op ontploffen. Thuis moet dat kind drinken. Of hij nu dorst heeft of niet.

Borstvoeding is niet te onderschatten. O wee degene die er minachtend over doet of het vanzelfsprekend vindt!

Het is ten eerste helemaal niet zo makkelijk als het eruit ziet. Die eerst dagen na de bevalling zijn zeker niet zo vanzelfsprekend. Het gaat helemaal niet vanzelf.
Het doet vaak gewoon pijn. Ontstekingen en kloven zijn maar een deeltje van het lijden.
Het is wel erg handig, maar het melkkoe-gevoel is zeker aanwezig. Ik voelde me regelmatig gewoon gebruikt. Zo'n baby is behalve schattig, ook gewoon een kleine parasiet.
Afkolven is heel erg saai. En het melkkoe-gevoel is dan helemaal compleet.
en als je wil stoppen met borstvoeding: die borsten willen daarom niet per se stoppen! Die blijven nog een hele tijd melk produceren. Ik geef 's morgens en 's avonds nog borstvoeding, dus het is nog niet helemaal gedaan, maar het is weer een nieuwe fase. Het is een soort afbouwschema. Maar dat is al erg genoeg.

Zij die mij kennen weten dat ik regelmatig in de clinch ga met mijn borsten. Ik vind het maar lastige klieren, stomme uiers. Dat baby's er nog iets in zien tot daartoe, maar wat mannen erin zien, heb ik nooit zo begrepen.

Ziezo. Die frustratie is er weer even uit. ik wilde eerst gewoon iets over 'terug gaan werken' schrijven, maar al doende kwam ik toch weer op die borsten uit. de melkmachine...

Duifje

2008-08-18T20:43:00.004+02:00

Vorige week, toen ik naar huis liep, zag ik op de stoep een duif die wat zenuwachtig heen en weer schuifelde. Ze vloog niet op toen ik passeerde. Ik kon rustig mijn fototoestel nemen, mezelf bukken, en wat foto's maken. Het was nog een jong beestje...

Museumnacht

2008-08-17T18:11:00.032+02:00

Sven had via GvA tickets gewonnen voor de museumnacht. We zijn er dan maar naartoe gegaan. Het is een goed bedacht initiatief: mensen gaan plots massaal naar musea in eigen stad. Waarom? Omdat het 's nachts (of beter: 's avonds) zo lekker spannend en speciaal is. En ook omdat het weer een evenement is waar je toch bijgeweest moet zijn! Die musea zijn even interessant in de loop van het jaar, maar plots is het iets dat je niet mag missen. Als het mensen naar het museum kan lokken is het voor mij al lang goed. Wat cultuur doet niemand kwaad. Zo zien de Antwerpenaren de fantastische Dulle Griet misschien eens, waar ze al die jaren achteloos voorbij liepen.

De musea proberen nog extra lokmiddelen in te zetten met te beloven dat ze de verborgen schatten uit de kelders zullen halen. De meeste mensen hebben natuurlijk al vlees genoeg aan de vaste collecties, want die hebben ze ook nog nooit gezien, maar het idee dat je een 'schat' kan ontdekken, maakt het allemaal nóg spannender.

Enfin. Het was dus druk. Maar wel oké. Goed georganiseerd, vriendelijk. We zijn naar het fotomuseum geweest, waar een tentoonstelling van Guy Bourdin liep. De tentoonstelling zei me eigenlijk weinig. Ik denk dat ik niet zo van zijn stijl hou. Het hypergeënsceneerde stoort me vaak. Het heeft iets kils, iets plastics. Dat is misschien de bedoeling, maar het raakt me niet. Enkele mooie foto's. Soms een mooie vondst, maar dat was het dan. Misschien denken jullie er anders over?

Foto's maken mocht enkel in gangen. Op de foto: Sven met Tadeusz in z'n babybjörn-draagding.

Nadien zijn we het scheepvaartmuseum in het Steen nog maar eens binnengelopen. Het leek me wel iets: dat gekke kasteeltje bij nacht. Uiteindelijk was het eigenlijk net zoals overdag. Een beetje duf. Veel schattige bootjes. Een tentoonstelling over the Red Star Line. Daar zaten een paar geniale foto's tussen van de opvarenden indertijd...

Tadeusz had er toen genoeg van en zette zijn keeltje open. Nadat hij met zijn gebrul zowat alle bezoekers op zijn aanwezigheid gewezen had, zijn we maar vertrokken.

Herman

2008-08-15T00:57:00.006+02:00

Het was jaren geleden dat ik Herman nog gezien had. Het was een docent van me toen ik op de KdG maatschappelijk werk studeerde. We zijn zo'n beetje vrienden geworden nadat ik afgestudeerd was. Hij is op pensioen gegaan twee jaar na mijn afstuderen. Herman is nog steeds dezelfde: een goedschikse man die zich graag laat verbazen. Iemand met uitgesproken (en vaak erg juiste) meningen. Het was fijn om hem weer te zien.

- Hij vindt dat het afval opgehaald moet worden zoals in Portugal (In Portugal wordt er geen afval opgehaald. Mensen brengen het naar containers in de buurt). Het repressieve karakter van afvalbeheer in België vindt hij belachelijk (ik ben het met hem eens).

- Hij is er recent achter gekomen dat je van fietsen dom wordt. Bij het fietsen staat het verstand op nul en dan gaan de intellectuele capaciteiten achteruit.

- Hij houdt niet van oudere mensen, maar komt er stilaan achter dat hij er zelf eentje geworden is. Hij houdt nog steeds niet van oudere mensen. Hij beseft wel wat voor een economische macht de ouderen zijn.

- Hij vindt dat het erg gesteld is met de pers in Vlaanderen en schrijft graag zelf artikels en brieven naar kranten die dan niet gepubliceerd worden.

De foto is gemaakt in de Muze. De naakte 'jazzman' op de foto op de achtergrond is mijn vader.

De Pianist

2008-08-13T18:49:00.007+02:00

Zoals de meeste moeders vind ik mijn kind op een manier geniaal. Iedere nieuwe verworvenheid is een feest. En alle leuke momenten zijn een foto of een film waard. Ik heb geprobeerd om het kort te houden (slechts 1 minuut), maar nu kon ik jullie deze blijk van genialiteit, van fijngevoeligheid en motorische wonderbewegingen toch werkelijk niet onthouden. Zeg nu zelf... Ziet die vingerkes gaan...

Antwerpen Zingt (vals)?

2008-08-10T22:42:00.006+02:00

Gezien mijn grote (aheum) voorliefde voor festivals ben ik vanavond eens langs 'Antwerpen Zingt' gelopen op de gedemte zuiderdokken. Antwerpen zingt al een tijdje. Ieder jaar gaat Antwerpen aan het zingen en het trekt nogal wat volk. Ik kan niet zingen, hou er daarom ook niet zo van, en ik ben al niet zo gek op festivals, maar ik vond toch dat ik er eens langsmoest. Een kans om zingende mensen te fotograferen. En ik vermoedde dat die zingezangers zich gewillig voor de lens zouden laten plaatsen. Dat laatste blijkt wel te kloppen. Groot nadeel van zo'n setting, is dat die gewillige mensen - van zodra ze een lens zien - de koppen tegen elkaar gaan houden en schaapachtig gaan grijnzen. Ik heb weer een massa weggooifoto's gemaakt. Ik krijg er wel lol in, hoor. Bij iedere foto leer ik immers een kleinigheid bij. Er hing een gezellige sfeer. En er werd overigens veel vals gezongen, veel gedronken en het viel me ook op dat 'Antwerpen Zingt' een enorm divers publiek aantrekt. Mensen van alle leeftijden, van veel rangen en standen. Rustige zangers en uitzinnige zangers. En ook zangers die het echt menen...

Knutselfoto's

2008-08-09T21:06:00.007+02:00

Vandaag in de stad rondgelopen. Ik zie heel veel foto's, maar ik maak ze niet. Durf niet. Ik kan daar enorm kwaad van worden op mezelf. Heb een paar foto's gemaakt, maar het stelde allemaal weer niet veel voor. Ik heb thuis dan geprobeerd om ze nog enigszins op te kalefateren. In mijn kalefaterpogingen probeer ik ook vaak nieuwe dingen. En ik heb vandaag geleerd hoe ik bepaalde delen van een foto kan veranderen, zonder aan de andere te raken. Ik ben blij dat ik dat kan. De foto blijft redelijk slap, maar het bewijst wel dat ik iets geleerd heb in photoshop...

Ik moest, bij het maken van deze foto, weer denken aan Arthur, die graag rond het thema geloof wil werken met zijn foto's...

Licht, kleur ende verzadiging...

2008-08-08T01:03:00.005+02:00

Ik probeer vanalles te doen met de bewerking van foto's. Ik vind het alleen zo moeilijk om daarbij keuzes te maken. Ik bewaar telkens heel wat versies van foto's. Zwart wit, warmere kleuren, koelere kleuren. Ik weet meestal nog niet wat het best bij een foto past. Wat maakt een foto beter of slechter? Ik heb in het park gisteren een aantal foto's gemaakt van de kindjes en ik ben er nadien mee gaan spelen. Naast elkaar zijn de verschillen soms erg groot...

Festivalitis

2008-08-07T14:37:00.012+02:00

Gisteren naar de Lokerse feesten geweest om naar Massive Attack te gaan zien. Sven had al maanden geleden de tickets gekocht en ik had, uit solidariteit, toegezegd om mee te gaan. Ik heb niet zo de behoefte om groepen per se life te zien. Het heeft voordelen, en het kan erg leuk zijn, maar over het algemeen snap ik er de ballen van. Zeker festivals. Het komt erop neer dat je een smak geld betaalt om ergens op een wei of een plein, met véél te veel mensen, naar een piepklein individu in de verte staat te kijken, die, omgeven door spots en rook, zogenaamd staat te zingen, maar dat kan je niet zien. Tenzij je je door de massa wringt, duizend keer 'pardonpardon' zegt en een chaotische zigzagroute volgt met doorgedreven wilskracht. En dan strand je ergens tussenin omdat de 'volksdichtheid' toch te hoog wordt, met alsnog een reus voor je neus. Uiteindelijk sta je toch naar het scherm te staren. Festivals. Dat is slap bier drinken uit plastieken bekers en alles stinkt naar wiet, bier en zweet. Ikzelf drink nooit alcohol, dus met mijn heldere kop vind ik mezelf in een mum van tijd terug tussen een berg zwalpende enthousiastelingen. Een festival om nooit te vergeten! Maar ze vergeten wel waar hun auto staat. Maar daar sta je dan toch. Pijn in de benen van het staan, een stapel bonnetjes in je broekzak (waar je een half uur voor moest aanschuiven, dus je koopt er altijd teveel), en als je dan naar het toilet moet, kan je de hele zigzagroute omgekeerd afleggen, hopend dat je straks je gezelschap nog terug zal vinden in de mensenberg. Meestal blijken de gememoriseerde coördinaten (rechts van de cocktailbar, dwars op het podium, twintig stappen naar rechts) nooit te volstaan en is het slechts een kwestie van stom toeval dat je elkaar terugvindt. Naar het einde toe wil iedereen snel vertrekken om de grote leegloop voor te zijn en er ontstaat een soort 'vlucht'. Je wordt nu in de andere richting onder de voet gelopen. Foto's mogen er niet gemaakt worden, en maar hopen dat je geen boete hebt, want je staat sowieso foutgeparkeerd. Je gehoor is ook weer voor een paar dagen naar de knoppen. Ik ben, zoals je kan lezen, geen grote fan van festivals. Maar Massive Attack was wel geweldig. Ze stelden hun nieuwe album voor. Ik was heel erg onder de indruk van hun lichtinstallatie. Die was echt betoverend mooi. Het was, geheel volgens de verwachting, piekfijn in orde. Technisch sterk, muzikaal topmateriaal, sfeervol en warm. En de Lokeraars zijn warme mensen. Ik ben blij dat ik er was in Lokeren... Ik had mijn fotoapparaat bij, maar dat moest ik natuurlijk afgeven bij het binnengaan. De paar foto's die ik gemaakt heb, ervoor en erna, zijn allemaal bewogen, onderbelicht, flauw. De bijgevoegde foto is dus louter om er een foto bij op te zetten. Het is een crop van een veel groter geheel. Het was trouwens nog erg licht, maar dat zie je niet. Ik heb wederom geleerd dat ik nog heel veel moet leren...

Stokje

2008-08-06T00:20:00.011+02:00

Het blogleven is op vele vlakken nieuw voor mij. Een wereld van gekke terminologieën en technische aspecten openbaart zich. Behalve de nieuwe woordenschat op het vlak van fotografie (lightroom, raw, dof, enz) komen er dus ook nog een heel deel 'blogolismen' op mij af gegalopeerd. Soms breekt het koud zweet me ervan uit. Er was een reactie van Caro, waarin zij sprak over een stokje... Het stokjesconcept is redelijk nieuw voor mij en ik moest - om eerlijk te zijn - even heel aandachtig lezen waar deze over ging. Maar mijn frank is gevallen. Ik begon prompt te blozen van trots. Ik? Genomineerd? Voor het stokje van brillante weblog. Amai! Ik weet niet of ik in wezen zo stokjesminded ben, maar nu ik genomineerd ben, wil ik ook meedoen. In ieder geval bedankt Caro! Ik geloof overigens niet dat het de bedoeling is om degene die het stokje doorgeeft te nomineren. Wat mij betreft gaat de award naar: Gekiekt. Zijn ttv-foto's zijn fantastisch. En ik geniet gewoon telkens opnieuw van zijn foto's. Van al zijn foto's. Dat is wat een blog voor mij moet zijn: iets om naar terug te keren, waar ik nieuwsgierig van wordt. Het leven van een onbekende dat aan de hand van enkele beelden en een paar letters dichterbij gebracht wordt. Plots wordt het boeiend. Steven Meert doet dit alles... http://gekiekt.wordpress.com/ En ik zou nomineren (de volgorde is totaal onbelangrijk): De fotoblog van Arthur Eranosian. Omdat ik telkens iets leer van zijn foto's. Ik vind het leuk om zijn weg te volgen. http://arturian.wordpress.com/ Zinloos. Een blog zonder foto's, maar leuke stukjes tekst. Heel vaak brengt Coltrui me echt aan het lachen. En gaat het leven daar niet voor een groot stuk over? Kunnen lachen? http://www.zinloos.be/wordpress/ Jens Daems Fotoblog. Jonge gast, vermoed ik. Maakt leuke dingen. Ik volg 'm graag. http://jensdaems.wordpress.com/ Herfstmensje. Ik kan niet goed verklaren waarom ik deze blog blijf bezoeken, maar ik blijf ernaar toe trekken. Ik heb het gevoel dat ze me iets te vertellen heeft. http://www.herfstmensje.be/ Stijn dc. Een leuke mix van vanalles. Dat bevalt me. Dat verrast me. Ik volg 'm graag. http://www.stijndc.be/blog/ Madame Zsazsa. Koken, naaien, tuinieren. Maar allesbehalve saai. Ze is er toegewijd, maakt fantastische dingen met naald en draad. http://madamezsazsa.blogspot.com/ Iedere genomineerde krijgt van de 'gever' een berichtje en de winnaar mag de Award op zijn blog plaatsen en aan alle 7 genoemden wordt gevraagd om het stokje weer aan 7 anderen door te geven, waarbij de award naar nr 1 gaat... Ziezo. Ik heb mij van mijn taak gekweten.

Vissen

2008-08-03T20:02:00.009+02:00

Gisteren, zondag, om vijf uur opgestaan. Om op zee te gaan vissen. Achteraf bekeken lijkt het nog vroeger dan het aanvoelde op het moment zelf. Vissen dus. Met een man of dertig. Ik had dat nog nooit gedaan. Het was leuk, maar vermoeiend. Ik heb geprobeerd om leuke foto's te maken, maar dat sloeg toch fel tegen, zo met een baby op de buik op een waggelend schip, met visgeur in de neus en wind in de haren. Het regende en ik had ook moeite met het licht. Door die lichte wolken werden de foto's heel snel over- of onderbelicht en ik wist niet goed wat ik daartegen moest beginnen.

En ik wil graag zo'n filter om wolken er apocalyptisch te laten uitzien. Dat lijkt me wel iets.

Pieren en 'zagers' op de lijnen zetten was niks voor mij. Ik heb het gedaan, maar het bleef elke keer mijn gruwel overwinnen. Die pieren leken overigens wel kleine piemeltjes. Zo voelden ze ook aan.

We hebben trouwens niets noemenswaardig gevangen. Veel kleine visjes en een drietal grotere. Niet genoeg om dertig man te eten te geven. Maar plezier hebben we wel gehad.

Tadeusz slaapt

2008-08-02T11:48:00.006+02:00

Als mijn zoontje Tadeusz 's morgens wakker wordt voor zijn eerste borstmaaltijd, dan neem ik hem vaak nog bij mij in bed. Het is zo'n lekkere kleine rozige baby van nauwelijks vijf maanden en ik vind die ochtenden heerlijk. Binnenkort moet ik weer gaan werken, krijgt hij geen borstvoeding meer en is die intimiteit voor eeuwig voorbij. Gisteren ben ik het fototoestel gaan halen, omdat hij in zijn blote warme lijfje weer zo mooi was. Even later wordt hij wakker, en dan gaat hij weer enthousiast zingen. Zingen is zijn ding wel. Veel meer kan hij nog niet.